27-07-15

Tis niet meer wat het geweest is

Wegens afwezigheid heb ik vorige week geen bericht gepost. Ik vertoefde, samen met een bevriend paar, in Frankrijk. Het was een leuke reis: veel gezien en beleefd. Zo hebben we tussen de regendruppels de zon zien schijnen. Soms was het net zo vreemd als in een kerk een goede vriend ontmoeten. Ik ben het gestopt om in rare ontmoetingen voortekens te zien en vice versa.

Terug thuis is het weer niet meer wat het geweest is: koud, regenachtig en veel wind. Ik vermoed dat het klimaat niet meer weet welk weer bij welk seizoen hoort. Straks hebben we aprilse grillen in de zomer en winterse pret in de lente. Hier en daar wordt er gewag gemaakt van een kleine ijstijd. Of is dat ‘nieuws’ om de komkommertijd te overbruggen?

Op het eind van deze week start Theater aan Zee; ondertussen ook al jaargang 19. Ik heb tickets besteld voor een zestal voorstellingen. Daarna ga ik met de betreffende vriend naar het folkfestival in Dranouter. Wat vliegt de tijd toch snel voorbij; vooral als het leuk is. Daarna — ik mag er niet aan denken — zijn er bijna de Paulusfeesten en voor je het weet start het nieuwe schooljaar…

18:00 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie, reizen, taz |  Facebook |

13-07-15

Een soepje

Deze morgen was het gemakkelijk: ik heb op de computer mijn bankzaken in orde gebracht en gezien dat het goed was. Na de middag heb ik mijn GSM van nieuwe software voorzien en wat zitten chatten. Voor ik er erg in had was het vijf uur, dan heb ik enkele mogelijkheden om te doen genoteerd: lezen, schrijven, ideeën voor kortfilms noteren en film of reportage op de televisie bekijken.

Daarnet, voor ik dit schrijven begon, heb ik wat zitten krabbelen in een schetsblok; veel concreets leverde dat niet op. Slechts enkele tekeningetjes en een idee voor een filmpje van één minuut. Als je dan verder denkt hoe het te realiseren, merk je dat het snel, snel maken van een kortfilmpje (ook al duurt die maar één minuut) niet zo eenvoudig is als het op een eerste zicht lijkt.

Dan heb ik een Nikon en iStopMotion aangekocht om, voorlopig toch, geen stap verder te komen. Ik doe het morgen en overmorgen, de weergoden zijn mij gunstig: bij nat weer werk ik aan een kortfilmpje! Hopelijk weldra meer hierover; dan zet ik het op internet. Tijd om een hapje te eten en daarna kijk ik naar de reportage over Edward Hopper van gisteren.

19:47 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: film |  Facebook |

06-07-15

Zon, zee en zever

Ik heb een muziekje opgelegd en me aan het schrijven gezet, meer moet dat niet zijn op een zonnige maandagmorgen. Straks komen de nichtjes, opa is ze gaan ophalen bij mijn broer. Verder zijn er geen plannen in het verschiet, al heb ik nog heel wat lees- en schrijfwerk. Wat wil je? Met een zee van tijd stel je de zaken makkelijk uit. Vrijdag en zaterdag zaten behoorlijk vol, enkel op zondag heb ik het rustig aangedaan.

Vanavond zullen we in bescheiden kring opa zijn verjaardag vieren, alweer een feestje! Elke gelegenheid is goed om er één op te drinken. Wat ik gisteren niet voor elkaar gekregen heb is het optekenen van ideeën voor een stopmotionfilmpje, al heb ik wel krabbels zitten maken op een blaadje. In de plaats van die schetsjes verder uit te werken heb ik me voor de buis gezet en naar de Ronde van Frankrijk gekeken.

Het was een zinderende finale! Hoge snelheden, waaiervorming en een spannende ontknoping aan de eindstreep. Geen overwinning voor Cavendish maar voor Griepel. Zo zag ik voor het eerst de waterkeringsmuren van de Deltawerken in Zeeland. Nadien nog wat zitten kletsen op Facebook met een vriendin. Het weekend ging alweer veel te snel voorbij, maar ik ben blij dat het een nieuwe week is.

08:57 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakantie |  Facebook |

29-06-15

Ode aan de zon

En de klok zegt tik, tik 

tikt al mijn uren weg 

voor wie wacht komt alles steeds te laat…

 

Met de woorden van Thé Lau open ik dit schrijven; een groot artiest is van ons heen gegaan. Ik heb de Scene nog zien optreden op het Dranouter festival jaren geleden. Het is de bedoeling om dit jaar nog eens te gaan, het is inmiddels negen jaren geleden dat ik er nog geweest ben. Voor Trigerfinger alleen zou ik al afreizen, al staan er nog andere groepen, die de moeite waard zijn om te zien, geprogrammeerd.

 

Ik wil niet op de zaken vooruit lopen maar voor wie wacht komt alles steeds te laat. Dus afspraken maken en plannen is de boodschap; eerst nog enkele dagen werken en dan ontspannen tijdens de vakantie. Als het weer zo blijft dan hebben we goede vooruitzichten, zelfs in eigen land. Voor de verandering trek ik er dit jaar met een paar vrienden op uit. Bretagne here we come…

20:48 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-15

Stil verdriet

Ik had een idee, en daarbij een liedje in mijn gedachten. Na wat zoeken op het internet, vond ik dat het nummertje op de cd ‘Feest in de stad’ staat, misschien moet ik dat album van Noordkaap wel aanschaffen. Ik zocht het liedje ‘Stil verdriet’ op mijn netwerkschijf maar kon het niet vinden wegens niet aangekocht. Daarop dan maar de plaat ‘Gigant’ opgelegd van dezelfde groep.

Afscheid nemen van dierbaren, het valt iedereen wel eens te beurt: een kennis, een beste vriend, een (groot)ouder, tante of oom. Voor sommigen helaas zelfs een zoon of dochter. Telkens voel ik me gebroken als ik het nieuws verneem. Helaas is het sterven een deel van het leven en dit wordt in onze maatschappij soms wat stiefmoederlijk behandeld. De achterblijvers blijven vaak met een leeg gevoel en een hoop onbegrip alleen zitten.

Dit schrijven is voor allen die veel te vroeg gestorven zijn, waarbij we dankbaar mogen zijn dat we die mensen in ons leven ontmoet mogen hebben. Zonder dood geen leven en vice versa. Terwijl ik aan het luisteren ben valt het me op dat ‘Gigant’ niet bepaald een vrolijke plaat is, bedankt Stijn Meuris! De meeste liedjes sluiten aan bij wat er momenteel in mijn hoofd omgaat…

20:35 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muziek |  Facebook |

15-06-15

Mank

Het afgelopen weekend zat behoorlijk vol en ik was deze morgen blij dat ik zondag gepast had om een dagje naar Pinkpop te gaan. De Foo Fighters waren toch niet van de partij, wegens een mank been. Als ik dan toch zou gegaan zijn was het om hen te zien en te horen. In de plaats daarvan hebben we gezellig zitten bbq’en bij mijn broer in een stalend zonnetje.

Het gebeurt niet vaak maar als het dan zover is, dan vloeien de letters uit mijn hoofd op papier of in de tekstverwerker. Zo waande ik me afgelopen vrijdag eventjes in vakantiestemming. Wat een (her)schrijven van een tekst niet vermag. Het is een goed teken als je je een bezigheid gevonden hebt waarbij je de tijd uit het oog verliest; dat je opgaat in het moment.

De voorbije dagen heb ik tevergeefs zitten zoeken naar een nummer dat in mijn hoofd zat. Noch het internet, Shazam of mijn muziekcollectie bood een oplossing. Gelukkig is het deuntje ondertussen verdwenen want ik zat het constant te fluiten… Zondagmorgen heb ik Mank, een roman van Herman Brusselmans, ter hand genomen om het nog eens te lezen.

20:42 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-06-15

Bootje varen

Ik word er intriest van als ik het nieuws zie met daarin de nodige beelden van bootvluchtelingen op de Middellandse zee. Duizenden mensen wagen hun leven om Afrika uit te raken en een nieuw leven te beginnen in Europa. Het zogenaamde continent van melk en honing, waar het goed vertoeven is. De mensen zijn op de vlucht voor geweld, oorlog en honger.

De laksheid  van de overheden en de internationale gemeenschap stoten mij tegen de borst. Alsof er geen wil is om iets te doen aan de wortels van het probleem: orde en stabiliteit in Afrika. Ik weet dat er geen pasklaar antwoord bestaat, maar de grenzen en je ogen sluiten is geen alternatief. Of erger nog de boel op zijn beloop laten want vroeg of laat krijgen we de boemerang in ons gezicht terug.

Er is geen enkel wezen zo destructief als de mens. Zouden we ondertussen toch met een paar mensjes teveel zijn? De wereldbevolking brengt de aarde op zijn knieën: het klimaat verandert, dieren en planten sterven uit enzovoort. De strijd om te leven en te overleven duurt voort, maar wie trekt er aan het langste eind? Moeder aarde? De bacteriën? Aliens?

20:29 Gepost door Bart Deleyn in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vluchtelingen |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende