Een dag uit het leven van…

Het leven is als een ganzenspel: je begint bij vakje één en eindigt ergens op vakje drieënzestig. Als je pech hebt beland je onderweg in de gevangenis of in de put. Wat moet je doen om te voorkomen dat je tijdens of na je leven in die vergeetput blijft zitten? Bloggen? Verhaaltjes verzinnen tegen de vaak? In deze tijden met een overvloed aan informatie, ik kan het haast niet meer bijbenen: kranten, boeken, tijdschriften, … zoveel om te lezen en te verwerken, is het niet meer zeker dat wie schrijft die blijft.

Deze morgen even in een bijlage van de krant gekeken. Vijftig startende bedrijven van dertigers uit Vlaanderen. Daarvan een drietal opgezocht op internet: zoals daar zijn Acquia, Skyline Communications en NCentric. Alle drie deze bedrijven hebben met internet – en bij uitbreiding – met computers te maken. Van websoftware over draadloze netwerken tot managementsoftware om die netwerken te beheren, allemaal made in Vlaanderen. Er zijn nog opportuniteiten.

Deze middag nog wat bezig geweest in Processing en met de Kinect programmaatjes uitproberen van uit het boek Making Things See, dat ik op hetzelfde internet als pdf gevonden heb. Heb je een probleem of vraag, even zoeken op Google en negen op de tien keer vind je een antwoord op je vraag. Deze werkwijze zal in de toekomst alsmaar toenemen. Internet: het netwerk der netwerken biedt antwoorden op al je vragen.

Vandaag was een rustige dag op school. Wat verder gewerkt aan een website-project. Deze morgen een berichtje van het Rode Kruis en tevens ’s middags een oproep om vanavond bloed te gaan geven. Dus plichtsgetrouw naar de zaal de Zwerver gefietst om een zakje bloed te geven. Een mens moet toch van tijd tot tijd wat nieuw bloed aanmaken en wat geeft het om daar een kwartiertje te liggen?

Gisteren een telefoon gekregen van de chef ’electriek’ van Leffinge Leuren, de peetvader van de electriekploeg is heen gegaan. Het greep me toch wel  bij de keel. Ik kon het niet vatten; vorige week — of was het al twee weken geleden? – nog samen aan de toog gezeten om een pintje te drinken. Het gaat je goed Paul! Na het geven van bloed enkele biertjes genuttigd aan de bar; een zwerver verdwaalt nooit.

Thuis gekomen, een hapje gegeten, mails beantwoord en nu zit ik hier te schrijven wat in me op komt borrelen. Blij dat alle projecten vlot van stapel lopen, al heb ik hier en daar nog wel iets dat niet helemaal in de haak is. Soms is gratis niet zo interessant, een website die voor de collega’s zou moeten toegankelijk zijn is meer offline dan bereikbaar. Verplaatsen die troep!

Nog eventjes doorbijten en dan sluit ik de computer af. Een paar regeltjes om het af te leren. Tijd vinden om te lezen; zo ben ik zondag — moederdag — beginnen lezen in Sprakeloos van Tom Lanoye en  ik moet toegeven het is best aardig geschreven. Ik kan er wellicht nog van leren: oogjes open en hersenen op volle kracht. Mogelijke memoires van Herman Brusselmans zal voor later zijn…

Het begon met het opruimen van krantenknipsels op mijn kamer. Ik vond er handboeken van Nederlands uit het vierde secundair terug. Taalmozaïek deel A en deel B. Na het raadplegen van internet, waar ik wonder boven wonder de boeken terugvond, en mijn schriftelijke notities bij de handboeken ontdekte ik dat ik deel C, over poëzie, ontbrak. Ik was bijna zeker dat het vroeger in mijn bureau stak samen met de andere delen. Nadat ik verschillende plaatsen van ons huis bekeken had, kwam ik tot de constatatie dat ik het boek wellicht met het papier meegegeven heb, daar het spoorloos bleef na intensief speurwerk.

Het moet in die tijd geweest zijn, begin de jaren negentig, dat de kiem van mijn interesse in literatuur gezaaid geweest is. Tevens werd bij mij, via een gedicht over Antoni Gaudi, de interesse in architectuur gewekt. Ofwel ben je op je zestiende ontvankelijk voor bepaalde impulsen of externe prikkels maar sindsdien is het nooit meer opgehouden. De berg krantenknipsels is nauwelijks meer te overzien, de interessesfeer deinde uit van literatuur, over beeldende kunsten naar informatica.

In de laatste jaren van het secundair kreeg ik de smaak te pakken van het documenteren en schrijven van verhandelingen. Met als hoogtepunt het schrijven van een kortverhaal in het laatste jaar. Na enig rondvragen bij de medestudenten merkte ik dat ik wellicht de hoogste score gekregen had van heel de klasgroep. Aanvankelijk dacht ik om na het humaniora biologie te gaan studeren of architectuur. Het werd geen van beiden. Ik zat in die tijd op de kunstacademie en hield van tekenen, knutselen en leerde in die tijd ook de computer kennen. Zo werd het dus een langlopende opleiding grafische vormgeving aan het Sint Lucas te Gent.

Tijdens de opleiding hield ik me bezig met het schrijven van Het grote verhaal, naderhand omgedoopt tot: Is er leven na tweeduizend? Het verhaal is nooit afgeraakt, in tegenstelling tot later geschreven verhalen, maar we wijken af. Wellicht waren de studentenjaren in Gent van de mooiste die ik meegemaakt heb. Wat een opruimactie op mijn slaapkamer teweegbrengt; dat ik meewarig terugdenk aan lang vervlogen tijden.

De actualiteit is niet meer te volgen, terwijl ze in Nederland zot lopen voor een koningswissel vallen ze in Syrië als mussen uit de lucht. Bij onze noorderburen kent de verspilling er geen grenzen: alles is er verkrijgbaar in de kleur oranje. Moeite noch kosten worden gespaard voor een hopeloos achterhaald gegeven: een koning op een troon. Gelukkig zijn er ook nog nuchtere Nederlanders die oproepen om de monarchie af te schaffen. Ik kan ze geen ongelijk geven: weg met die troep! Ook in België mogen ze voor mijn part het koningshuis afvoeren…

Het zijn altijd de gewone mens die slachtoffer zijn van een conflict. Niemand vraagt er om twee jaar dagelijks bommen op je kop te krijgen. Niet moeilijk dat de mensen massaal op de vlucht slaan. Met de gekende resultaten aan de grenzen met de buurlanden van Syrië. Om nog maar te zwijgen van de vluchtelingen die per boot hun leven wagen om Europa binnen te geraken. Wanneer wordt er op tafel geklopt en halt toegeroepen aan alle agressors in Syrië? Niemand heeft er belangen, geen grondstoffen of olie die gevrijwaard moet worden. Het klinkt cynisch dat de burger zomaar in de steek gelaten wordt. Geen geallieerde troepen, geen VN-resolutie die oproept het gewapend conflict te stoppen.

Het lijkt wel een voorjaarsschoonmaak op mijn kamer. Het sorteren van krantenknipsels; het is eens wat anders. Gelukkig hebben we enkel de weekendkrant. Zo raak ik niet onder de knipsels bedolven, want héél veel interesseert me. Ik kan mezelf verbeteren en zeggen dat mijn interesseveld te ruim is. Wanneer ik al deze artikels zal gebruiken is mij ook een raadsel. Het is bronmateriaal om te schrijven, misschien zou ik een beetje minder energie moeten steken in het verzamelen en wat meer in het schrijven. Dat zou mij meer vooruit helpen…

Mogelijkheden te over, een mens moet keuzes maken. Ik weeg af welke woorden ik hier ga gebruiken. Straks nog wat verder opruimen, eerst deze tekst afronden. Net zoals bij het werken op computer: alles is mogelijk, enkel de fantasie beperkt het creatieve scheppen. Nog  nooit was het zo makkelijk om foto’s te nemen, tekeningen te maken, tekst te verzinnen en dit alles op een computer te mixen tot een grafisch werkstukje. Er borrelt van alles in mijn hoofd; ik zal orde op zaken moeten stellen.

Als ik straks nog wat tijd vind, schrijf ik verder aan een reeks kortverhalen rond het onderwerp: vrouwen. Eerst zien om de krantenartikels van vorig jaar hun bestemming te geven. First things first. Gelukkig worden de dagen langer en is de drijfveer om door te gaan aanwezig. Het is ooit anders geweest, maar niet getreurd het wordt een mooie, hete zomer. Met deze zoete woorden rond ik dit schrijven af. 

Gisterenavond lag ik in bed te denken wat ik deze avond zou schrijven. Ik dacht aan de teksten die ik gelezen had van Kevin Warwick en over denken. De man die robot wil worden,  daar had Kevin het in de krant over. Warwick is een interessante professor die onderzoek doet naar de versmelting tussen mens en machine. Ooit, binnen een tiental of twintigtal jaar, zal de mens en de machine versmelten, volgens hem. Een ander artikel heeft het er over dat denken zonder lichaam niet bestaat. Nooit zal er een zo complex systeem als de hersenen nagebouwd worden volgens een uitgave van wetenschap in beeld, Het mysterieuze brein.

Het is het ene woord tegen het ander; allebei geschreven in vooraanstaande media. Het bracht me geen centimeter verder. Ik kwam er niet uit, ik besliste toen er een nacht over te slapen. Zo gezegd zo gedaan. Soms vraag ik me af waar de gedachten vandaan komen. Kun je denken zonder taal? Soms komen de ideeën zomaar langs, andere momenten moet je je zelf geweld aandoen om wat zinnigs uit je mouw te schudden. Soms heb ik beelden in mijn hoofd die ideeën worden, beeldend denken als het ware.

De mens is een jager en verzamelaar. Het eerste is voor ons, westerlingen, voor het merendeel niet langer relevant. Wij houden ons tegenwoordig vooral bezig met verzamelen. Zo ben ik geen uitzondering. Ik verzamel krantenartikels. Allerlei teksten die mij interesseren. Over kunst, muziek, politiek, opkomende economieën, oorlogen, boeken, literatuur, schrijvers, de maatschappij, toekomstvisies, informatica en ga zo maar door. Het is begonnen toen ik een jaar of zeventien was, opzoeken van documenten voor het schrijven van verhandelingen en het is nooit meer gestopt.

Een week is voorbij gevlogen. Wat heb ik tijdens die tijd gedaan? Een beetje notities genomen, een lijstje opgesteld met dingen om te doen, op de computer bezig geweest… Een zaterdagmiddag met een vriend gaan fietsen. Kortom gewoon vakantie genomen, ook laat opstaan en laat gaan slapen. Tussenin gekeken voor een website van een school die niet meer werkzaam was.

Deze week zijn mijn nichtjes hier voor een dag of twee. Zo help ik wat met knutselen, spelen, maken we een wandeling en gaan we boodschappen doen. Ik moet dringend wat werken aan mijn eindopdracht voor de Kunstacademie; kwestie dat ik toch nog wat zinnigs uitsteek achter de computer. Verder staat er nog een opruimactie van krantenartikelen op stapel. Wil ik kijken om nog een paar dingen in orde te stellen en zeker schrijven.

Schrappen en schrijven gaan hand in hand. Ik schrijf hier bijna letterlijk tussen de soep en de patatten. Het is eens wat anders. Straks eten en nog wat met mijn nichtjes bezig zijn. Deze week zal snel voorbij zijn, dan is het nog een korte sprint richting einde van het schooljaar. Hopelijk mag die vergezeld gaan van wat lekker lenteweer. Een mens verlangd al eens naar wat zon en warmte tijdens deze periode van het jaar.