Een dag uit het leven van…

  • Onder kabouters

    Jan, Piet en Pol waren drie kabouters van rijpere leeftijd. Ze gingen vaak samen op stap en dronken dan een La Chouffe. Op een zomerse avond waren ze afgesproken op een stadsfestival voor een optreden van Laura, de aimabelste zingende smurfin van het land. Aangezien ze, door de grote opkomst van tieners en hun ouders niets van het optreden konden zien, besloten Jan, Piet en Pol om naar het Pauluspleintje te gaan. Daar zou net een groep uit Bordeaux gaan optreden. Ze vatten post aan de jeneverbar en bestelden nog een La Chouffe. Het optreden blies bijna hun muts van hun hoofden, zoveel herrie kwam er uit de boxen, en af en toe ook iets wat op muziek leek.

    Later op de avond keerden de kabouters terug naar het grote plein. Daar kwamen ze enkele bekenden tegen en ze maakten een praatje over de liefde, het leven en hoe het nog met hen ging. Hetzelfde ogenblik werd de volgende groep aangekondigd: De Ertebrekers. Terwijl Piet om drank ging, was Jan in gedachten op het Nostalgie Beach Festival, waar een leuke smurfen met haar familie zat. Pol rolde een sigaret en zette zijn muts weer recht. Halfweg het optreden hielden de drie vrienden het optreden voor bekeken, ze namen afscheid en gingen elk naar hun paddestoel om te slapen.

    Piet lag te dromen van Laura met haar zoetgevooisde stem. Jan viel als een blok in slaap, hij was namelijk al drie nachten na elkaar op stap geweest en een kabouter is snel uitgeput en moet daarom veel slapen. Al wie het tegendeel beweert weet niks af van kabouters. Wat gebeurde er met Pol? Die arme kabouter overleed aan een gebroken hart, wegens een onbeantwoorde liefde. Het kan ook anders afgelopen zijn, maar dat blijft onder kabouters.

  • Vakantiemodus

    Aanvankelijk zou ik het over het verlof hebben, wat ik tot hiertoe gedaan of niet gedaan heb, maar om ethische en morele redenen zie ik hiervan af. Mijn gedachten fladderen heen en weer tussen wat ik zou willen schrijven en doen vandaag. Straks pen ik een brief naar mijn petekind die op vakantie is in Duitsland, ik denk wel dat ze het leuk zal vinden om een briefje te ontvangen.

    De vraag is wat je moet schrijven naar een meid van twaalf? Ik weet het: ik zal er een leuk verhaaltje van maken. Ondertussen ben ik mijn gedachten verloren tijdens het surfen. Zo is het altijd wel iets om af te dwalen van hetgeen waarmee je bezig bent. Iets opzoeken hier, een mail die binnenkomt daar en ga zo maar door. Vraag is of we beter af zijn met het world wide web en alle aanverwante toepassingen?

    Zouden we niet beter wat dichter bij elkaar zijn in plaats van alle online opmerkingen en berichten? Eens samen op stap gaan, iets gaan drinken en een praatje maken onder vier of meer ogen? Ik moet het toegeven, ik maak me ook schuldig aan wat ik hierboven stel: soms wat te weinig contact in het echte leven en dan maar zoeken naar een babbel met iemand die ver weg is.

  • Alles kan op TaZ

    Een beetje moe en verdwaasd zet ik me aan het schrijven. Juli loopt op zijn laatste benen en het is Theater aan Zee in Oostende. De afgelopen dagen viel het weer wat tegen, maar ik heb al enkele leuke stukken gezien. Alles kan op TaZ: zo ga ik op maandag naar het stuk Sontag gaan kijken. Het is juist een kwestie om niet helemaal in de war te raken. Een mens is al zo snel van zijn stuk, er moet nog maar een vlieg een scheet laten en het staat op internet.

    Het is hoog tijd om een digitale rustpauze in te voeren want soms betrap ik mezelf erop dat ik ook meeloop in de mallemolen van posten en allerhande dingen te willen lezen die eigenlijk gewoon tijdverspilling zijn. Een mens is bang dat hij iets zal missen als hij niet online komt, de druk van de massamedia laten ons soms gekke dingen doen. Gewoon even alles uit laten voor enkele dagen, dat kan geen kwaad.

    Jammer dat er geen zo een knop in je hoofd bestaat: even alles uitzetten aan gedachten, mijmeringen en herinneringen zou mij eens deugd doen. Een beetje zen af en toe kan een mens ‘vrij’ maken. Al de rest is ballast, en ik zeul daar teveel van mee heb ik zo de indruk. Ik moet maar eens werk beginnen maken van het lezen van het boek Mindfulness, in de maalstroom van je leven.

  • Status quo

    Ik hou niet zo van grote veranderingen. Voor mijn part mag alles blijven zoals het nu is, maar ik weet dat dit niet kan en dat maakt me soms onrustig. Het lijkt wel of ik de afgelopen tien jaar geen vooruitgang geboekt heb. Niks is echter wat het lijkt.

    Diep in de ondergrond van mijn persoon ben ik aan een weg vooruit aan het werken. Ik hoop er de komende tijd de vruchten van te kunnen plukken. De dromen moeten gerealiseerd worden, is het niet vroeg dan maar laat. In mijn geval wat later; ik ben een laatbloeier moet je weten.

    We zien wel wat de toekomst ons brengen zal. Als we rustig blijven ademen komt alles wel in orde. Soms maakt een mens zich zorgen om niks. Daar betrap ik mezelf wel eens op. Al moet ik toegeven dat het vroeger erger was, maar toen had ik nog last van een overprikkelend brein. In dat opzicht ben ik blij dat er veel veranderd is!

  • Verwarring

    Een zot kan meer vragen stellen dan dat een wijze man kan beantwoorden. Ik voel me vooral meer een gekke dan een wijze man — daarvoor ben ik nog niet grijs genoeg. Communiceren zonder woorden: het is niet makkelijk om uit te drukken wat je wensen, verlangens en toekomstdromen zijn. Niet antwoorden is zoveel als zeggen ‘je kan me gestolen worden’. Laat nu dat laatste zijn dat me in verwarring brengt.

    Een mens mag niet teveel wensen, verlangen of hoop koesteren als er geen tekens zijn dat er iets te verwachten valt. Dat is de put waar ik telkens in val: dingen verwachten die er gewoon niet kunnen zijn (of nog niet). Iemand leuk vinden, iemand speciaal vinden, iemand grappig vinden en dan verlangen dat het gevoel wederzijds is, zonder met de wensen en de gevoelens van de andere partij rekening te houden.

    Ik heb nog een lange weg te gaan waarbij ik onwillekeurig een glimlach moet onderdrukken. Vrouwen zijn rare wezens en het is toch zo lastig er niet aan te denken, vooral niet tijdens deze zomerse warme dagen. Vakantie is voor velen synoniem van zon, zee en vuurwerk. Voor mij voorlopig geen van de drie, al heb ik zin om naar de vurige maandagen te gaan zien in Oostende.

  • Vriendschap

    Een vriendschap tussen man en vrouw, het kan, al is het niet altijd evident. Als er gevoelens komen van één zijde dan is het vaak om zeep en net dat maakt het soms moeilijk om een goed evenwicht te vinden. Geen verwachtingen koesteren en genieten van het moment van het samen zijn dat is vriendschap, al de rest is bijzaak en maakt de dingen ongewenst ingewikkeld.

    Soms veranderen de verhoudingen tussen mensen, een single vindt een lief en wordt een koppel. Zo krimpt tijd om met vrienden om te gaan, vriendschappen komen en verwateren. Dat is een deel van het leven, waar we moeten proberen mee leren om te gaan. Dit schrijven is een ode aan de vriendschap, de mensen die ik ken en het leven.

    Het is niet altijd mogelijk om, in deze tijden van hitte, het hoofd koel te houden. Gevoelens en verlangens zijn niet uit te zetten met een schakelaar. Was het soms maar zo eenvoudig; het zou er op deze aarde heel wat beter uitzien. Ik overdacht gisteren nog, naar aanleiding van een reportage op Canvas, hoe een mens in een monster kan veranderen als bepaalde gebeurtenissen plaatsgrijpen.

  • De tijd is kort

    Het leven is iets raar, dat soms niet genoeg gekoesterd of gevierd wordt. Het is niet voor iedereen hetzelfde. Soms brengt het leven ons geluk, een andere keer zien we door het bos de bomen niet meer. Het is niet altijd makkelijk om sombere gedachten de baas te blijven, maar we moeten proberen er het beste blijven van te maken. Moeilijk gaat ook.

    Nieuw leven verwelkomen en afscheid nemen, twee zijden van hetzelfde gebeuren. Af en toe eens stilstaan bij de dingen des leven kan geen kwaad, dankbaar zijn voor de mooie dagen die we mogen beleven. Ook al gaat het eens een dag of twee minder goed, dan het is niet altijd even makkelijk om in jezelf te blijven geloven. Put moed uit de leuke dingen van het leven, het gaat jullie goed engelen…

    Nog een klein duwtje en dan doe ik ook de boeken toe om in vakantie te gaan. Een mens mag blij zijn dat hij veel om handen heeft, nog de laatste dingen in orde brengen en dan komt er tijd voor andere taken en feestjes. Aan afspraken geen gebrek, ik vrees dat de tijd tijdens deze vakantie ook zo weer snel om zal zijn, maar dan kunnen we weer met volle moed aan de slag!