Actualiteit

  • Warmste week

    Plots zijn we in de warmste week aanbeland. Deze morgen was ik, voordat de wekker afliep, wakker geworden. Eventjes blijven liggen en draaien, soms kan een half uur een eeuwigheid lijken, tot ik plots schrok toen de warmste muziek binnenkwam op de radiowekker. Heerlijk is dat: blijven luisteren in een warm bed en het nog even uitstellen om de week aan te vatten.

    Deze avond heb ik het nieuws gezien en het schokt me dat er nu, in de periode van vrede, menselijkheid en winterse warmte, zo een tendens naar vijandigheid, verrechtsing en bekrompenheid heerst. Spanningen rond, religie, overtuiging, het willen blijven vasthouden aan de macht: dit toont nog maar eens hoe klein de mens in feite is!

    Vandaar dat ik graag oproep tot meer menselijkheid, genegenheid en warmte jegens je medemens, wars van huidskleur, politieke overtuiging of geloof. Er zijn zo ongelooflijke mooie dingen die de mensen elkaar kunnen schenken. Waarom al die haat, onverschilligheid en respectloosheid?

  • Vaarwel Groot-Brittannië

    Vrijdagmorgen ben ik wel geschrokken toen ik het nieuws van de Brexit vernam tijdens het nieuws van acht uur. Ik had stilletjes gehoopt dat de rede toch nog de bovenhand zou halen van de emotie. Niet dus. Hoe het nu verder moet met Groot-Brittannië? Geen mens die een zinnig antwoord weet te verzinnen. Zal het eiland de Brexit wel overleven? Noord-Ierland, Wales en Schotland zijn voorstander om zich af te scheuren van Londen.

    Het is altijd al een eigenzinnig volkje geweest die Britten; ze rijden links, meten in mijlen en behielden hun Pond — zelfs al waren ze lid van Europa. De komende maanden zal het wel uitwijzen of ze nu beter af zijn zonder Europa, ik vrees er wat voor dat het van kwaad naar erger zou kunnen gaan. Economische terugval, bedrijven die vertrekken, Londen niet meer de financiële hoofdstad, verdere devaluatie van de Pond en ga zo maar door.

    Straks verliezen ze nog hun wedstrijd in het Europees Kampioenschap voetbal. Dat is maar een kleine voetnoot in de geschiedenis. Gisteren heb ik naar mooi voetbal van de Belgen gekeken en gezien dat het zeer goed was. Als we met dezelfde ingesteldheid tegenover Wales staan vrijdag dan ligt de weg naar de (halve) finale open. Het zou nog eens wat zijn voor ons smurfenland: schitteren in de finale. Een mens mag al eens dromen…

  • Hup België

    Na een triestige wedstrijd tegen Italië hebben de Rode Duivels zich duidelijk herpakt tegen de Ieren, met mooie winstcijfers hebben we de wedstrijd gewonnen. We verwachten woensdag dezelfde inzet en dan krijgen we wellicht een mooie wedstrijd tegen de Zweden. Wat daarna komt is mooi meegenomen; we moeten ons eerst concentreren op de tweede plaats in onze groep.

    Ik had niet gedacht dat het Europees Kampioenschap voetbal me zo in de ban zou hebben, vooral wanneer de duivels spelen. De volgende ploegen steken er met kop en schouders uit: Spanje, Duitsland en Frankrijk. Op een vierde plaats, onder voorbehoud van de volgende wedstrijd, zou ik België durven zetten. Het zou me toch wat bedroeven indien we de volgende ronde niet halen…

    Het EK is eigenlijk maar een afleiding van de dagelijkse, vaak harde, realiteit: de vluchtelingenproblematiek, de terreurstrijders die zich voorbereiden op nieuwe aanslagen, het klimaat dat om zeep aan het gaan is. Dit wou ik in de kantlijn, van de emoties om een spelletje voetbal, toch even aanhalen. Niet dat ik ergens aandeel in heb; het zijn gewoon de dingen die me bezighouden.

  • Moet er nog zand zijn?

    Geen nieuws is goed nieuws! Hopelijk mag dit nog een poosje voortduren. Van tijd tot tijd hou ik wel van komkommers. Perfect voor in een slaatje en met de komende warme dagen ideaal voor bij de lunch. Laat ze maar komen die warme dagen, dan moet je niet gaan aanschuiven op de luchthaven — om uiteindelijk je vlucht te missen wegens de lange wachttijd om in te checken — om naar één of andere zonnige bestemming te reizen.

    Wie zegt dat schrijven niet ingewikkeld kan zijn? Zo heb ik driemaal de bovenstaande zin moeten herlezen om te begrijpen wat ik zelf geschreven had. Na de nodige cosmetische ingrepen denk ik dat het te begrijpen valt en nee ik herschrijf die zin niet meer. Het voordeel van schrijven op een computer is dat je zo je zinnen en woorden kan verplaatsen naar gelang die beter in de tekst passen. Op papier wordt dat snel een slordig boeltje.

    Terwijl schrijven met een (bal)pen dan ook weer zijn charmes heeft: je gedachten vloeien verder in de beweging van je hand en de pen op het papier. Lap alweer een draak van een zin. Het lijkt wel of ik geen zin heb om te schrijven vandaag, en misschien is dat wel zo ook. Ik laat het nu even in het midden. Of er nog zand moet zijn?

  • Aprildwaas

    De wereld die ik ken is er een van tegenstellingen en onvolmaaktheden. Daarstraks heb ik het nieuws van zeven uur gezien, waarin ze spraken dat er mensen op straat gezet worden omdat de winteropvang voorbij is. Snappen wie snappen kan: precies of in dit land er geen opvang kan voorzien worden voor een honderdtal mensen die, met of zonder papieren, anders op straat moeten leven. Zoveel leegstand en helaas ook verkrotting in de meeste steden.

    Over de politici wil ik me hier niet uitlaten, die zien maar vier jaar ver… en een mensenleven duurt wel een veelvoud langer. Kortzichtigheid en eigenbelang voeren bij de verkozen de boventoon. Het is niet moeilijk dat ze elkaar tegenwerken en het licht in elkaars ogen niet gunnen. Alleen is de kleine mens, zonder diploma of ontwikkelde vaardigheden, hiervan de dupe en daar word ik ziek van. Volksvertegenwoordigers mijn voeten.

    Ik kan gewoon niet tegen onrecht, ongelijkheid en slecht weer. Zoals de afgelopen dagen is het weer niet om over naar huis te schrijven. Het zal wel aan mij liggen, ondertussen heb ik gegeten en gedronken en met een verzadigd gevoel schrijven, het is eens wat anders. Zo naderen we het eind van april en wil ik wel wat zon om van te genieten; lange warme dagen meer zou ik de heer niet vragen…

  • Waar moet het heen?

    Vraag me niet waar januari heen is gegaan! Het was voorbij zonder dat ik er erg in had. Het lijkt net of het me overkomen is, zonder dat ik tijd had om er stil bij te staan. Nu ja zo was er ook geen tijd om negatief te zijn. Ik weet niet zeker of ik afgelopen maand bewust heb meegemaakt of dat het op automatische piloot was. Het is eens zo en het is eens anders.

    Vannacht is het dan zover: de voorverkiezingen in de VS gaan van start. Ik ben wel benieuwd wat dat zal geven; morgenochtend krijgen we de eerste resultaten. Wie wordt de presidentskandidaat voor de republikeinen en voor de democraten? Al heeft de VS veel van zijn pluimen verloren, de buitenlandse politiek beheerst nog altijd de mondiale agenda.

    De komende maanden mogen we nog vuurwerk verwachten van de IS. Ook zij hebben een verborgen agenda die afgewerkt moet worden, alleen weten ze niet hoe en wanneer die klaar zal zijn. Hopelijk implodeert de IS onder impuls van het toedoen van rechtgeaarde mensen nog voor er meer onschuldige slachtoffers vallen. Het is een rare tijd waarin we leven.

  • De waanzin van de dag

    Waar zijn de woorden als je ze nodig hebt? Waar blijft het verstand als de waanzin in de achtertuin toeslaat? Afgelopen vrijdag de dertiende beleefde ik aanvankelijk vol goede moed en zin om te ondernemen; tot ik tijdens de wedstrijd van België tegen Italië vernam dat er wat gaande was in de lichtstad.

    Verontwaardiging en walging zijn de woorden die langzaam in mijn hoofd opborrelen. Verontwaardig omdat ik tot een soort behoor die zonder natuurlijke wet zijn soortgenoten liquideert. Walging voelde ik toen ik de beelden zag op de televisie: hoe is het in godsnaam mogelijk!

    Het is dus mogelijk, zesduizend jaar cultuur heeft ons geen stap vooruitgebracht. Blinde haat en willekeur zijn ons deel geworden in deze moderne tijden. Onbeheersbare krachten van ideologieën brengen ons naderbij de afgrond. Waar blijven verzoening, liefde en zorgzaamheid – die door elke religie uitgesproken wordt?