• Alles is zo rustig en vredig vandaag

    The Van Jets opgelegd en dan maar schrijven. Daarnet had ik nog van die rare gedachten over het leven zelve en de zin ervan maar nu is alles opgeklaard. Ik heb mooie vooruitzichten in het verschiet: de media spreken van tien dagen mooi weer. Wat moet een mens nog meer? Daarnaast is het bijna Paasverlof. Het zal me deugd doen. Een paar dagen naar de Ardennen met de familie. Een beetje uitrusten en genieten van het leven.

    Daarnaast nog wel enkele opdrachten voor de boeg. Zo moet ik dringend verder schrijven aan het Voltooid Testament. Dat verhaal ligt nu al lang genoeg stil. Verder heb ik nog werk aan de site van Vivès. Die zou ik graag afronden in de vakantie. Zo zie je maar dat niet alles lijkt wat het is. Ondertussen ben ik Tom Wolfe aan het lezen Het vreugdevuur der ijdelheid. Een boek dat niet zo vlot leest maar wel goed geschreven is, je moet er een inspanning voor over hebben.

    Daarnet even op mijn kamer geweest, om de titel van het boek op te zoeken, en ik zag dat het een buitengewoon mooie zonsondergang is. Het zijn de kleine dingen van het leven die het leven de moeite maken. Zonder sentimenteel te worden kan ik dit schrijven afronden: it's all so quiet and peacefull today :-)

  • De tijd tikt verder

    Vorige nacht heb ik een leuke droom gehad. Het was wel een beetje raar, ik werd wakker ik weet niet hoe laat, daarna moet ik weer in slaap gevallen zijn en heb ik kort gedroomd. Het ging over een afspraakje maken met een leuk juffrouwtje op één van de scholen waar ik werk. We plaagden elkaar wat en het was aardig omgaan met elkaar. Vandaar dat ik durfde een afspraak maken.

    Deze morgen op school bij juf Dominique in klas kwam opeens een leuke stagair binnen. Ik was aangenaam verrast. Niet dat zij iets met de droom te maken had maar ik moest er onwillekeurig aan terugdenken. Raar toch hoe de hersenen zoveel activiteit vertonen tijdens onze slaap.

    Ja, ik beken, ik droom vaker over meisjes. Ik moet toegeven dat het in mijn persoonlijk leven er minder aan toe gaat, ik ben alleen. Ik mis twee armen om mij heen, en de liefde van een partner. Dromen zijn niet altijd bedrog en wie weet komen ze wel uit. De tijd tikt verder en één dag zullen mijn dromen waar worden. Je vertelt het verder.

     

  • Oh lieveling

    Ik was aan het schrijven aan het Voltooide Testament. Even raakten mijn gedachten afgeleid en dacht ik aan Brigitta Callens. Ik weet niet hoe het komt of waar ik het moet plaatsen maar dat meisje heeft iets dat ik onweerstaanbaar vind. Ja natuurlijk heeft ze een prachtig lichaam maar dat niet alleen begeestert me. Ze is namelijk bezig met lichaam, ziel en alternatieve geneeskunde. Zie maar haar site www.lamaisonpure.be nog net even de Chi-machine bekeken. Lijkt me heerlijk om gewiegd te worden en heel je lichaam los te voelen komen.

    Naast Yoga, calligrafie, meditatie, relaxatie en masage houdt ze zich ook bezig met juwelen ontwerpen en zoveel meer. Zou Brigitta zeven levens hebben misschien? Ik zou het haar eens moeten vragen. Ja het zou leuk praten zijn met haar. Brigitta’s warme stem weekt wel iets los bij mij. Alleen is de vraag hoe kom je nog maar in de buurt van zo iemand? Als je nog niet eens tot aan haar knieën komt wat betreft levenservaring en kennis.

    Laten we niet wanhopen, voor iedereen op deze aarde is er wel iemand weggelegd om samen liefde en leed te delen. Als laatste zin wil ik een positieve boodschap uitstralen naar de wereld. Eentje van hoop, vuur en liefde. De oerenergie die in elk van ons zit maar niet altijd een weg vindt om naar boven te komen. Lang leve de liefde!

  • Vraagtekens in het nergensland

    Sommige dagen gaan goed, andere minder. Dan heb ik zin om te slapen, me in mezelf terug te trekken. Het eindeloze slapen als ultieme verlossing maar ik ben nog een beetje te jong om daartoe over te gaan.

    Het leven is een vreemd gegeven. Toch willen we het naar onze hand zetten. Niemand die meer vragen stelt dan de mens. Waar komen we vandaan, waar gaan we naartoe? Een dwaas kan meer vragen dan een wijze antwoorden kan.

    Ik zit hier met mijn laptop op mijn schoot en kan duizend-en-één ding doen. Ik kies om te schrijven, om mijn hoofd leeg te maken. Een vrij hoofd verlost van alle nare gedachten.

  • Debuut 1998

    Eindelijk is het dan zover gekomen dat ik een eerste roman afgekregen heb. Na heel wat vallen en opstaan heb ik de bundel afgewerkt. Het is een roman rond tien thema's die ik vooraf bepaald had. Het schrijven duurde me langer dan aanvankelijk voorzien. Ik heb het al aan een paar mensen gegeven om te laten lezen. De reacties zijn positief; hopelijk krijg ik ook een positieve reactie van de uitgever waarnaar ik het gestuurd heb, dat zou een mooie start kunnen zijn van een nieuwe toekomst.

    Ik zit met mijn hoofd in de wolken; denk aan mijn nieuwe vrienden op facebook. Ondertussen de kaap van de zestig vrienden gehaald. Dat zijn er nog een aantal te gaan voordat ik er duizend heb. Enfin ik dwaal weer af. Het zou over schrijven gaan. Zo heb ik deze vakantie ook de tekst van het Voltooide Testament doorgenomen. Het is er nog niet van gekomen om er verder aan te schrijven. Straks misschien nog? We zien wel. Ondertussen weer een boekje van H. Brusselmans aan het lezen. Meer bepaald: 'De dollartekens in de ogen van moeder Theresa.' Een typisch Brusselmans verhaal.

    Daarnaast heb ik de 'Zahir' van Coëlho liggen om te lezen. Het laatste boek dat ik van hem las was 'De heks van Portebello'. Voor sommigen een stom boek voor mij was het een aardig boekje met een speciale vertelstructuur. Ik heb het graag gelezen en het beschrijft een aantal actuele thema's met betrekking tot de mens, de natuur en omgaan met elkaar. Het Voltooide Testament zou wel eens in het verlengde van Coëlho kunnen liggen, misschien is de missie wat te hoog gegrepen maar voor minder kan en zal ik het niet doen.