• Zo onwezenlijk

    Zaterdag op teamdag met een school even op en af naar de „The City” geweest, goed voor een dagje van  negentien uur. Dus vroeg uit de veren om de bus te halen omstreeks 06h00 in Oostende. Daarna volgde een reisje van goed vier uur door, een leuke dag vol belevenissen in Londen en evenveel uur terug. Omstreeks middernacht weer thuis. Bed ingedoken en negen uur geslapen.

     

    Zondag was evenwel weer normaal. Toen we over de middag een wandeling maakten door de velden dacht ik eraan dat ik de vorige dag nog in Londen rondliep; zo een hemelsbreed verschil! De ene dag loop je tussen de massa, want volk was er, en de andere dag kom je amper een mens tegen. Van een contrast gesproken. Het zal nog wel even een paar dagen duren voordat de uitstap verteerd zal zijn.

     

    Naast een leuke dag vol herinneringen ook een snotneus eraan over gehouden. Op de bus af de bus, wachten in de koude. Met de bus op de shuttle van de shuttle, van koud in warm en vice versa. Een mens zou voor minder er een druipneus aan overhouden. Gestart met een ontbijt op de bus en een aperitiefje op de heen en terugries. Het was in orde; kortom een dag om niet meer te vergeten!

  • Dit is het…

    Waar de titel van dit bericht op slaat, ik zou het zelf niet weten. Soms heb ik van die rare ingevingen. Het zal velen wellicht al opgevallen zijn. Ik zal het vandaag eens niet over computers, werk en geen tijd hebben. Eens over niks schrijven, dat lijkt me een hele uitdaging; kan ik dit waarmaken? We zien wel waar ik halfweg zal stranden.

     

    Bijna al mijn werkjes van deze avond afgerond. Een mailtje hier, een betaling daar en wat zaken nagetrokken: hebben ze betaald van de vzw? Wanneer is het bankkantoor open morgen? Zodat ik mijn Britse Ponden kan ophalen. Zo is er vrijdagavond een verjaardagsfeestje van vier collega’s en zaterdag ga ik voor één dag naar Londen met een andere afdeling.

     

    Dringend, hoogdringend verder werken aan het afstudeerproject aan de kunstacademie. Er komt weer allerlei andere dingen tussen: griezelboot de Mercator, De Grote Post - gelukkig heb ik daar de boot kunnen afhouden. Het komt er alsmaar zo moeilijk van. Soms geen zin en vaak al genoeg op de computer bezig geweest dat ik er pisoogjes aan overhou. Dit is het… voor deze week.

  • Wikken en wegen

    Mijn woorden zijn niet meer wat het zou moeten zijn; net als Leffinge Leuren. Veel water weinig soep. De opkomst was vrijdag en zaterdag matig, zondag viel het nog aardig mee, maar dat zal ook wel aan het programma gelegen hebben. Zaterdag stond ik achter de bar, veel heb ik niet gehoord of gezien die avond. Zondag wel een paar goede optredens gezien, vooral Trixie Whitley was een schot in de roos.

     

    Tot zover het afgelopen weekend. Nu tot de orde van de dag: Belgacom geïnfecteerd door malware??? Misschien wel door  het NSA; dan vraag ik me af hoe die virussen er gekomen zijn, per floppy disk misschien? Als een cadeautje van de Sint? Twee jaar voordat ze merkten dat er wat loos was en vijf duizend computer besmet, of heb ik dat verkeerd verstaan op het nieuws?

     

    Verder weinig nieuws onder de zon. Blij dat alles goed verlopen is op het festival en dat ik op tijd en stond gaan slapen ben. Het zal wel nog een paar dagen duren eer ik weer helemaal op mijn plooi zal zijn. Ondertussen staat de tijd ook niet stil… we naderen met rasse schreden de herfst. Het weer is niet aan te zien de laatste dagen; zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de plicht roept (lees mijn bed).

  • Dat ik het soms niet meer weet

    Terwijl  je aan het kijken bent voor het ene bellen ze voor  wat anders. Net alsof ik alles ineens kan fixen?! Ik mag dan wel een probleemoplosser zijn, soms rijzen mijn haren ook te berge van wat ze me allemaal durven vragen… Ik moet er geen tekeningetje bij maken? Nog een paar van die dagen en ik meld me ziek en ik meen het ;-) Dat moest er even uit.

     

    Verder alles in orde: een druk weekend achter de rug. Vrijdag naar de Rode Duivels gekeken en gezien dat ze dat niet slecht deden. Zaterdag in de vooravond bij vrienden geweest om te barbecueën. Zondagavond naar The Rocket gaan zien. Een Australische ploeg is gaan draaien in Laos, Vietnam. Een film over ontheemde mensen, resten van bommen — cadeautje van de Amerikanen — bijgeloof en nog een paar thema’s. Best een aardige film.

     

    De komende dagen is het werken naar het festival Leffinge Leuren. Dat worden drie dagen feest vieren, hetzij met mate(n). Ik moet maandagmorgen nuchter bloed laten trekken. Kwestie van een goede planning gemaakt te hebben vorig jaar bij de dokter. Zo gebeurt het dat ik het soms niet meer weet waar mijn hoofd staat. Er komen telkens vragen en afspraken bij; en wij maar draaien. Volgende week een vrolijke noot als bericht; ik voel het aan mijn theewater.

  • Wespennest

    Leeft het Midden-Oosten in een periode die je kan vergelijken met onze Middeleeuwen? Twisten om grondbezit, geloof en macht. Waarbij de gewone, kleine man altijd maar het slachtoffer is. Wij, in Europa, hebben er een zevenhonderd jaar over gedaan om tot een periode van verlichting te komen… Nu verwachten we dat onze waarde en normen, id est democratie, stemrecht, gelijkheid tussen man en vrouw en nog zoveel meer, in een mum van tijd door het Midden-Oosten waait en wortel schiet.

     

    Een mens kan maar hopen, maar dictatoriale regimes deinzen voor niks terug. Ze zouden zelfs gifgas tegen hun eigen bevolking gebruiken en wij, het armzalig Westen, zitten maar toe te kijken hoe een onverlaat chemische wapens hanteert zonder dat er gevolgen van komen. Al is het niet evident om je in het wespennest van Syrië te wagen. Wie is er wie in het conflict? Het regime van Bashar al-Assad aan de ene kant en een groepje ongeregeld — oppositie genaamd — aan de andere kant. Om nog maar over de inmenging van Islam-extremisten te zwijgen.

     

    Ik word afgeleid door iets van niks. Een gedachte flitst voorbij en laat me denken dat ik wat belangrijks vergeten ben. Ik zou wat opzoeken op het internet over het conflict in Syrië maar ik weet niet meer juist wat. Zoals het meestal met oorlogen gaat is de gewone, simpele werkmens de dupe van het geweld. Massaal slaan de Syriërs op de vlucht; wie kan hen ongelijk geven? Miljoenen mensen op de vlucht voor bommen en kogels van Belgische makelij, mogen we trots zijn op FN?