11-11-13

Wapenstilstand

Ik zit hier in een onverwarmde kamer achter mijn Apple computer, een klassiek muziekje speelt op de achtergrond, te mijmeren over Oorlog en Vrede. Veel borrelt er niet op in mijn brein. Behalve twee zaken: eerst en vooral krijgen we elke dag onze  portie oorlog in het journaal, naast alle andere ellende. Het is zelfs zo dat er tegenwoordig geen melding meer gemaakt wordt van de strijd in Syrië; we zijn het al zo gewoon geworden; al bijna immuun voor het leed dat daar dagelijks de mensen wordt aangedaan.

 

De ijle spreuk aan de Ijzertoren: Nooit meer oorlog is haast een grap. Nog nooit waren er zoveel conflicthaarden terzelfder tijd op deze wereld. Misschien val ik wel in herhaling; na al die verschillende berichten zou me dat zelfs niet eens verwonderen. We leven in een opmerkelijke tijd, zoveel is zeker. Teveel informatie en teveel media komen op ons af. De gevolgen zullen we nog wel gepresenteerd krijgen op een dienblaadje.

 

Ten tweede, om in het thema te blijven, wou ik het nog even kort hebben over mijn grootvader die in de eerste wereldoorlog gevochten heeft. Slechts twee generaties terug en ik zit tot en met mijn knieën in de modder aan het Ijzerfront. Wat moet het een opluchting geweest zijn op elf november negentienhonderd en achttien, na vier jaar hopeloze strijd gevoerd te hebben het einde van de grote oorlog te kunnen meemaken.

21:26 Gepost door Bart Deleyn in persoonlijk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: oorlog, vrede |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.