• Afscheid van 2014

    Gisterenavond heb ik een kortverhaal afgerond met als titel: “Einde van een jaar”. Ik weet nog niet of ik het op internet zal publiceren want zo bijzonder was het stukje tekst niet. Al mag ik niet klagen: de afgelopen weken is het me gelukt om af en toe een kortverhaal op het web te plaatsen (www.literairwerk.nl). Als ik zo blijf schrijven zal het misschien ooit nog lukken om wat uit te geven.

    Een mens mag al eens dromen en dat is wat ik momenteel bezig ben: ik ben aan het dagdromen en jullie mogen voor één keer meelezen. Ik droom van een betere wereld vol lieve mensen die elkaar niks te verbergen hebben… een wereld vol liefde en overgave. Misschien moet ik wat minder naar het journaal kijken, het nieuws dat je daar ziet, daar wordt een mens niet beter van.

    Verplichtingen heb ik dit jaar niet meer, alles wat nu nog gebeurt is meegenomen. De feestjes zullen voor volgend jaar zijn, wie weet zet ik al feesten het jaar in, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Tot zover de dromen en fantasieën, nu weer back to business. Nog een klein duwtje en het bloggen zit erop voor dit jaar. De volgende afspraak is voor begin 2015, dat wordt wennen straks.

  • De winter

    De kortste dagen zijn achter de rug, langzaamaan worden ze weer langer. Ik ben blij als ik wat zon zie want op die korte donkere dagen heb ik het niet zo begrepen. Zoals vrijdagmiddag was het plots beter weer dan dat er voorspeld was. Ik heb van de gelegenheid gebruikgemaakt om nog enkele kerstinkopen te doen in de stad. Laat kerstdag maar komen; ik ben er klaar voor.

    Ondertussen ben ik in blijde verwachting van een zending uit Nederland, zo heb ik uiteindelijk toch de knoop doorgehakt en een nieuwe versterker besteld. Laat het nu niet te lang duren eer deze hier aankomt want ik ben toch wel benieuwd naar de klank van het nieuwe toestel. Als het een beetje meezit komt ie morgen(na)middag aan.

    Er is nog zoveel te doen: krant, boeken en strips lezen. Straks ga ik eens kijken wat er deze avond op de televisie te zien is. Gisteren was het een avondje één — van Geert Hoste over de Biker boys tot Beste vriendinnen. Daarna heb ik mijn bed opgezocht; wat uitrusten nu ik er de tijd voor heb. Een mens zou moe worden van niks te doen. Na het eten doe ik deze avond niks meer…

  • Het jaar is bijna voorbij

    We zijn halfweg december; het jaar is bijna voorbij. Nog een drietal dagen werken en het zit er weer op, dan is het tijd om te shoppen. Cadeautjes voor groot en klein, wie wil er mijn vriendje zijn? Ik heb een voorgevoel dat het een rustig einde van het jaar zal worden. Geen grote verwachtingen noch afspraken. Met oudejaar misschien naar de plaatselijke kroeg? We zien nog wel.

    Afgelopen weekend heb ik niet veel uitgespookt, de dagen lijken zo op elkaar dat ik ze moeilijk kan onderscheiden. Gisteren was er een dankmis voor de familie in Houtem. Ik vond het best wel grappig dat vrijdag ‘Het varken van Madonna’ op televisie getoond werd. Grote delen van de film zijn er opgenomen; zo hadden we een onderwerp om over te praten bij het eten.

    Straks zet ik me in de living, gezellig bij de kachel. Een avondje zonder computer of aanverwante zaken. De rest doe ik morgen of overmorgen. Vandaag hou ik het computeren voor bekeken. Woensdag plaats ik een bestelling voor een nieuwe versterker, de oude is versleten. Na lang overwegen denk ik dat het een Marantz pm6005 zal worden.

  • Roemrijk ten onder

    Er was eens een jongetje die mocht op het feest van het koningspaar mee aan tafel zitten. Elke provinciehoofdstad werd aangedaan en voor West-Vlaanderen was dat natuurlijk Brugge. Hij had geluk, want hij mocht bij de koningin plaats nemen. Best een spannende ervaring… Vele jaren later weet hij er geen bal meer van en is de koningin afgelopen weekend overleden.

    Dat heb je dan met ouder worden: je vergeet dingen uit je jeugdjaren en dan zie je ook bekende en minder bekende figuren vertrekken naar de eeuwige jachtvelden. Dat heet dan het leven. Gisterenavond op Avrotros heb ik een stukje van de TV-show gezien over Wubbo Ockels. Zijn noodkreet is niet mis te verstaan: we zijn de aarde aan het stukmaken en kijken erop toe zonder dat we actie ondernemen.

    In een ver verleden heb ik ooit het boek gekocht Planeet voor het leven: 5000 dagen om de aarde te redden (uitgave 1991). We zijn er al ruimschoots 3333 dagen voorbij en de bol draait dapper voort maar vergis je niet! We, de mensheid, is in hoog tempo bezig zijn eigen habitat om zeep te brengen. Er gaat geen dag voorbij of je hoort of leest er wel over in het nieuws. Gaan we met zijn allen roemrijk ten onder?

  • Een tegendraads weekend

    Afgelopen weekend verliep alles precies andersom. De zaterdagmorgen lees ik normaal de krant van de week voordien maar aangezien we die toen niet ontvangen hebben heb ik maar de krant van de dag zelf gelezen. ‘s Middags een omelet gemaakt en wat met vader geholpen. In de vooravond vernam ik stomverbaasd dat Luc De Vos gestorven was.

    Om de een of andere reden ben ik hierdoor geraakt: ik heb Luc een paar keer in Gent gezien - toen ik er studeerde - maar niet gesproken. Hij is voor mij een beetje jeugdsentiment en zal dat voor altijd blijven. Het gaat je goed Vos; je hebt nu je strijd gestreden. Ik zal eens kijken in de bibliotheek of er boeken liggen van Luc De Vos. Zijn muziek heb ik op mijn cd-speler liggen.

    Zondag voor de middag een DVD bekeken met fragmenten van een uitzending op VPRO met Luc. Ik vond het aandoenlijk, te weten dat hij er niet meer is en dan een documentaire bekijken… Na een fikse wandeling op café geweest met vrienden, wat niet van mijn gewoonte is om op zondag pinten te gaan pakken. Het deed wel deugd om onder de mensen te komen.