• Ode aan de zon

    En de klok zegt tik, tik 

    tikt al mijn uren weg 

    voor wie wacht komt alles steeds te laat…

     

    Met de woorden van Thé Lau open ik dit schrijven; een groot artiest is van ons heen gegaan. Ik heb de Scene nog zien optreden op het Dranouter festival jaren geleden. Het is de bedoeling om dit jaar nog eens te gaan, het is inmiddels negen jaren geleden dat ik er nog geweest ben. Voor Trigerfinger alleen zou ik al afreizen, al staan er nog andere groepen, die de moeite waard zijn om te zien, geprogrammeerd.

     

    Ik wil niet op de zaken vooruit lopen maar voor wie wacht komt alles steeds te laat. Dus afspraken maken en plannen is de boodschap; eerst nog enkele dagen werken en dan ontspannen tijdens de vakantie. Als het weer zo blijft dan hebben we goede vooruitzichten, zelfs in eigen land. Voor de verandering trek ik er dit jaar met een paar vrienden op uit. Bretagne here we come…

  • Stil verdriet

    Ik had een idee, en daarbij een liedje in mijn gedachten. Na wat zoeken op het internet, vond ik dat het nummertje op de cd ‘Feest in de stad’ staat, misschien moet ik dat album van Noordkaap wel aanschaffen. Ik zocht het liedje ‘Stil verdriet’ op mijn netwerkschijf maar kon het niet vinden wegens niet aangekocht. Daarop dan maar de plaat ‘Gigant’ opgelegd van dezelfde groep.

    Afscheid nemen van dierbaren, het valt iedereen wel eens te beurt: een kennis, een beste vriend, een (groot)ouder, tante of oom. Voor sommigen helaas zelfs een zoon of dochter. Telkens voel ik me gebroken als ik het nieuws verneem. Helaas is het sterven een deel van het leven en dit wordt in onze maatschappij soms wat stiefmoederlijk behandeld. De achterblijvers blijven vaak met een leeg gevoel en een hoop onbegrip alleen zitten.

    Dit schrijven is voor allen die veel te vroeg gestorven zijn, waarbij we dankbaar mogen zijn dat we die mensen in ons leven ontmoet mogen hebben. Zonder dood geen leven en vice versa. Terwijl ik aan het luisteren ben valt het me op dat ‘Gigant’ niet bepaald een vrolijke plaat is, bedankt Stijn Meuris! De meeste liedjes sluiten aan bij wat er momenteel in mijn hoofd omgaat…

  • Mank

    Het afgelopen weekend zat behoorlijk vol en ik was deze morgen blij dat ik zondag gepast had om een dagje naar Pinkpop te gaan. De Foo Fighters waren toch niet van de partij, wegens een mank been. Als ik dan toch zou gegaan zijn was het om hen te zien en te horen. In de plaats daarvan hebben we gezellig zitten bbq’en bij mijn broer in een stalend zonnetje.

    Het gebeurt niet vaak maar als het dan zover is, dan vloeien de letters uit mijn hoofd op papier of in de tekstverwerker. Zo waande ik me afgelopen vrijdag eventjes in vakantiestemming. Wat een (her)schrijven van een tekst niet vermag. Het is een goed teken als je je een bezigheid gevonden hebt waarbij je de tijd uit het oog verliest; dat je opgaat in het moment.

    De voorbije dagen heb ik tevergeefs zitten zoeken naar een nummer dat in mijn hoofd zat. Noch het internet, Shazam of mijn muziekcollectie bood een oplossing. Gelukkig is het deuntje ondertussen verdwenen want ik zat het constant te fluiten… Zondagmorgen heb ik Mank, een roman van Herman Brusselmans, ter hand genomen om het nog eens te lezen.

  • Bootje varen

    Ik word er intriest van als ik het nieuws zie met daarin de nodige beelden van bootvluchtelingen op de Middellandse zee. Duizenden mensen wagen hun leven om Afrika uit te raken en een nieuw leven te beginnen in Europa. Het zogenaamde continent van melk en honing, waar het goed vertoeven is. De mensen zijn op de vlucht voor geweld, oorlog en honger.

    De laksheid  van de overheden en de internationale gemeenschap stoten mij tegen de borst. Alsof er geen wil is om iets te doen aan de wortels van het probleem: orde en stabiliteit in Afrika. Ik weet dat er geen pasklaar antwoord bestaat, maar de grenzen en je ogen sluiten is geen alternatief. Of erger nog de boel op zijn beloop laten want vroeg of laat krijgen we de boemerang in ons gezicht terug.

    Er is geen enkel wezen zo destructief als de mens. Zouden we ondertussen toch met een paar mensjes teveel zijn? De wereldbevolking brengt de aarde op zijn knieën: het klimaat verandert, dieren en planten sterven uit enzovoort. De strijd om te leven en te overleven duurt voort, maar wie trekt er aan het langste eind? Moeder aarde? De bacteriën? Aliens?

  • De laatste loodjes

    Afgelopen weekend was ik goed bezig: even heen en weer naar Oostende gefietst om boodschappen te doen. De ‘Aanslag’ als Graphic Novel aangeschaft. Ik kon me nog net beheersen om het boek over Big Data niet te kopen. Op mijn ticket van de Standaard Boekhandel staat te lezen: u werd geholpen door Elien. Daarna ben ik nog even in de bibliotheek gepasseerd: er een plasstop gemaakt en het juninummer van CT-magazine bekeken.

    De laatste Graphic Novel’s die ik aanschafte gaan over WO I of WO II — het conflict kan niet ingrijpender zijn. Zelf heb ik een hele boel knipsels over beide oorlogen en andere gewapende conflicten liggen. Allemaal documentatiemateriaal en zo raken mijn eigen projecten ondergesneeuwd onder hopen ruis en ander aanverwante troep. Het is zo moeilijk afstand te nemen van wat je verzameld hebt…

    Gelukkig is er hoop, nog een klein duwtje en de grote vakantie is in zicht. Ik heb geen specifieke plannen, misschien naar Dranouter en Theater aan Zee in Oostende. Als het weer goed is wat in de tuin bezig zijn of foto’s gaan nemen in Oostende voor mijn Striproman. Bij slecht weer sluit ik me op in mijn bureau en foefel ik wat met iStopmotion en mijn Nikon; of doe ik eens grote kuis in mijn papieren.