• Eerste schooldag

    Nog een laatste bericht tijdens de maand augustus. Morgen komen de kinderen weer op school; het zal weer een drukte van je welste worden. Het is mooi geweest ik heb een zevental weken vakantie gehad; we mogen niet klagen. Eén september ligt op de loer, het werk ook. Gelukkig weet ik wat gedaan, of anders gezegd weet ik soms niet wat eerst gedaan. De eerste dagen is er toch wel wat druk om alles rond te krijgen.

    Straks nog wat televisie kijken, eens spieken wat er zoal is deze avond. Er is eigenlijk geen bal op de buis. Dan maar wat in de zetel hangen en misschien nog wat lezen in het tijdschrift Zoom (over fotografie). We zien het straks wel of ik naar Koppen XL zal kijken, een reportage over de kledingindustrie en de uitbuiting van de Aziatische arbeiders. Je zou van minder mistroostig worden.

    Net zoals de kindjes die voor het eerst naar school moeten gaan, die zullen ook wat triest zijn, maar daar trek ik me niks van aan. Elk zijn tijd zeg ik dan. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Je weet nooit wanneer je tijd om te gaan is gekomen… Met deze woorden wil ik dit schrijven afronden. Hopelijk volgt er in de nabije toekomst een rijker gegeven aan tekstmateriaal, want dit ruikt naar bloedarmoede.

  • Chaos is mijn naam

    Een streepje Blues is wel van toepassing vandaag. Gisteren heb ik bijna een hele dag aan de website van mezelf bezig geweest, gevolg deze nacht lag ik — in bed — nog verder te werken in Dreamweaver. Raar hoor hoe de dingen zo vaak ’s avonds verder blijven malen in mijn hoofd. Vandaag de eerste werkdag na een deugddoende vakantie, ja die is weer voorbijgevlogen!

    Ik had nog allerlei dingen gepland voor de laatste week van het verlof. Dat zal nu voor tijdens het schooljaar zijn. Gewoon de planning uitvoeren, kan niet zo moeilijk zijn, wat volharden in de boosheid. Ondertussen de pagina’s van mijn website opgezet; straks nog wat verder werken maar eerst dit bericht afwerken. Het is zo weer tijd om in bed te kruipen.

    Tussendoor afbeeldingen bekijken en aanpassen van de webpagina’s. Ik kan het gewoon niet laten om de verschillende dingen door elkaar te doen. Ja ik ben een chaotisch persoontje; uiterlijk is er niet (zo)veel van te merken. Het zit vanbinnen. Normaal lukt het me wel om taak voor taak af te werken maar soms kan ik het niet laten, terwijl ik aan het ene bezig ben aan het andere te beginnen enzovoort.

  • Konijnenplaag

    Ik weet niet waarom maar de laatste dagen stel ik me serieuze vragen bij de vluchtelingenproblematiek op onze aardbol. Ik heb niks tegen mensen maar vaak krijg ik de indruk dat, vooral in ontwikkelingslanden, de mensen er maar op los vogelen. Met als gevolg zoveel ellende en armoede. Als er dan ook nog een oorlog uitbreekt is het hek van de dam.

    Opeens willen ze dan allemaal weg, vluchten voor de problemen, en zoeken ze een bestemming in één of ander democratisch land. Wie ben ik om hierover een mening te ventileren? De wereldpolitiek is een vies gebeuren met intriges op het allerhoogste niveau. Neem nu de Republikeinse presidentskandidaat van de Verenigde staten Donald Trump. Wat voor een vies mannetje is me dat!

    In de ideale wereld is er eten, onderwijs en werk voor iedereen. In plaats van bommen, doodslag en verkrachting; op vele plaatsen is dit een gebruikte politiek van verdeel en heers. Het mensdom lijkt meer en meer op een konijnenplaag met alle desastreuze gevolgen van dien: te kort aan drinkbaar water, te kort aan eten, een ontwricht klimaat, tonnen plastic afval waar we geen weg mee kunnen enzovoort…

  • Festivals

    Afgelopen week ben ik naar enkele voorstellingen van Theater aan Zee in Oostende geweest. Ik weet niet of het aan mij lag, maar de stukken die ik dit jaar gezien heb, hebben me niet écht weten te raken. Behalve één misschien: Sweat Baby Sweat van Jan Martens. De rest was ofwel te oppervlakkig, te nerveus of te melig. Het zal wel aan mij gelegen hebben of aan de keuze van de voorstellingen.

    Van TaZ naar het Dranouter Folkfestival. Een kleine stap voor de mensheid, een grote mentale verplaatsing voor mij. In Bretagne heb ik met een vriend afgesproken om vrijdag en zaterdag Dranouter onveilig te gaan maken. We zijn matig geweest: er zijn geen potten gebroken, geen domme dingen gebeurd en ook de drankconsumptie was matig. Je zou haast zeggen dat we tot de jaren van verstand gekomen zijn.

    Zondag het weekend afgesloten met een barbecue ter ere van de jarigen van juli. Het kan verkeren; zo starten vandaag de Paulusfeesten in Oostende. Ik zal vandaag maar wijselijk passen, de roes van Dranouter hangt nog in mijn lijf. Misschien dat ik komende zaterdag eens afzak om The Scabs te gaan beluisteren. Niet teveel vooruit plannen, we zien wel welke vaart het allemaal zal lopen. Nu nog even uitblazen, de vakantie zal zo weer voorbij zijn.

  • Vergetelheid en theater

    Van zondag op maandag heb ik zeer slecht geslapen en droomde ik over een mislukking van tijdens mijn studies in Gent. Het was als het ware een soort nachtmerrie met als gevolg dat ik maandag geen enkele lust had. Ik voelde me totaal leeg en had nergens geen zin in. Dat verbeterde wat toen ik in de tuin bezig was, daarna was het tijd om me klaar te maken voor Theater aan Zee.

    Zo ben ik gisteren gaan kijken naar de dansvoorstelling Sweat Baby Sweat (Jan Martens was afwezig wegens familiale redenen en kon bijgevolg niet optreden). Als compensatie kregen we jetons voor één drankje; dat heb ik dan ook gedaan: een pintje gaan drinken op Café Koer. Daarna heb ik op het gemak weer naar huis gefietst, waarna ik naar het programma Vind je lief gekeken heb.

    Zo komt het dat ik met enige vertraging mijn bijdrage voor deze week op het internet post. Vandaag staan er twee voorstellingen op het programma: Bos en Copycat. We zien wel wat deze voorstellingen zullen brengen. Theater is altijd een beetje geven en nemen: het ene ligt je al wat beter dan het andere. Neem nu Transkamer met onder meer Mauro Pawlowski; het volk verliet gewoon de zaal. Kon ik ze ongelijk geven?