• Laat me niet wachten…

    Even wat muziek van Greenday opgelegd, voor zolang het liedje (Tired Of Waiting For You) duurt. Hopla, het is al voorbij, even een liedje van The Beatles ertussen: I’m Only Sleeping. Dat was gisterenmiddag wel van toepassing. Ik had gedacht om ’s middags naar een optreden in het Manuscript te gaan maar ik viel in slaap en ben dan maar wijselijk thuis gebleven al ben ik benieuwd hoe Tiny Legs Tim geklonken heeft.

    Zaterdagavond was er een teamdag van één van de afdelingen waar ik werk, eerst hebben we gezellig getafeld en lekker gegeten. Daarna hebben we ons geluk gewaagd aan de roulette. Veel heeft het niet opgebracht. In nog geen twintig minuten waren de gekregen jetons van het speelveld verdwenen. Verliezen in het spel is geluk in de liefde zeggen ze dan. Laat de liefde maar komen.

    Ik ben al veel te lang alleen; een mens zou het haast niet meer weten hoe het voelt om een koppel te zijn. Je mag al eens dromen; maar laat me niet wachten… laat wat van je horen! Een nee heb je en een ja kan je krijgen. Weet ik veel wat er in het hoofd van een vrouw omgaat, graag een pb en het wachten zal misschien niet voor niks geweest zijn.

  • Een weekendje om in te kaderen…

    We hebben het weer gehad, het jaarlijks festival in ons dorp. Het was een terugkeren naar de oorsprong van weleer: een feest in het centrum van het dorp voor jong en oud en voor elk wat wils. Zo waren er veel (eet)standjes op en rond het plein, gratis optredens op Buskerstreet en dan waren er nog de betalende optredens in het café, de Kapel en zaal de Zwerver.

    Desondanks de light-versie van Leffinge Leuren was het allemaal dik in orde. Veel schoon volk en een grandioze sfeer. Behalve vrijdag hebben we het droog gehouden, de laatste uren van de opbouw waren in de gietende regen. Gelukkig zijn er tijdens het festival geen erge stroomonderbrekingen geweest. We hebben dat weer goed gedaan. Een dikke pluim voor alle medewerkers!

    Ik heb enkele mooie optredens meegepikt: het voor mij onbekende Raketkanon en Isbells op vrijdag. Op zaterdag: een stukje Dans Dans, Meg Baird was de nachtegaal in het café en ook de Nederlands band Pauw viel te smaken in dezelfde kroeg. Zondag heb ik Moondog by Roland en Friends hun set zien afsluiten, enkele nummertjes van I Will, I Swear en na Dez Mona ben ik wijselijk naar huis gegaan.

  • Er is iets maar ik weet niet meer wat

    De komende dagen maken we ons dorp weer klaar voor een weekend feest: muziek, bier en plezier. Meer info op vind je op Leffinge Leuren. Hopelijk wordt het geen uitgeregende editie, de opbouw belooft in ieder geval nat te worden. Niet getreurd, het weekend wordt zonnig — door een plaatselijke hoge drukgebied — dat maakt een prachtig festival…

    Er is iets deze dagen dat ik niet mag vergeten maar ik weet niet meer wat het is. Het begin van het einde? Is het einde nabij? Zijn de vluchtelingen een teken aan de wand dat er iets loos is met deze wereld? Ik stel meer vragen dan een idioot antwoorden kan. Het kan ook een filosoof zijn in de plaats van een idioot. Ik ben er nog niet uit.

    Volgende week belooft een drukke week te worden: afspraken op maandag, woensdag en vrijdag. Netjes verspreid over de hele week; maar dat zijn problemen voor overmorgen en later nog. Eerst deze week zien te overleven en vooral het weekend goed door te komen met of zonder de gebruikelijke maten. Hoi professor kan je mij uitleggen of het einde nabij is?

  • Vluchtelingen

    Een streepje muziek opgelegd, voor de verandering, want dat schrijft zo lekker weg. Waar ging ik het vandaag over hebben? Over de stroom van vluchtelingen die Europa bereiken. Daarnet nog wat in de krant zitten lezen. Europa is zelf een deel van het probleem. Doordat we ons niet kordaat opstellen in het Midden-Oosten: de conflicten in Syrië, Irak, … en geen oplossing kunnen bieden voor de problemen aldaar krijgen we lik op stuk.

    De problematiek is niet nieuw, elke periode in de geschiedenis heeft zijn vluchtelingen voorgebracht. Kijk maar wat er in Europa gebeurde ten tijde van de twee grote oorlogen, hoeveel mensen waren er toen niet op de dool voor het geweld en de vernieling? Soms lijkt het dat mensen maar een korte termijn geheugen hebben. Je moet al heel wat meegemaakt hebben om alles achter te laten en je leven te wagen voor een nieuw onzeker begin.

    Elke dag opnieuw vechten tegen de vooroordelen, demonen en andere dingen in je hoofd. Is bij uitbreiding niet iedereen een vluchteling voor de spoken in zijn hoofd? Soms voel ik me een vreemde in mijn eigen lichaam, bang en onzeker voor wat nog komen moet. De gewone dagelijkse dingen maken het een mens soms al eens lastig, zonder dat je daarbij constant de vraag moet stellen of je morgen nog zal leven, zoals de vele vluchtelingen dagdagelijks meemaken…