• Hij komt, hij komt

    We zijn weer zover, de goede heilige man is weer in het land.De goedgelovige kinderen zijn braaf geweest en zullen beloond worden met geschenkjes en snoepgoed. Het zijn hoogdagen voor de speelgoed- en snoepfabrikanten.

    Tot je groter geworden bent en ze zeggen dat de Sint niet bestaat. Een vertrouwenskwestie speelt op: hoe kun je je ouders nog geloven, die je jaren “beetgenomen” hebben met een onbestaande Sint en Piet. Het zijn boeiende tijden voor ronselaars.

    Nog wat later merk je dat veel van wat verteld wordt neerkomt met de ervaringen die je beleefde met de Sint. Wie of wat moet een mens nog gaan geloven? Zelfs de media gaan hierin niet vrijuit: objectieve niet gekleurde berichtgeving waar vind je die heden ten dage nog?

  • Absurdistan

    Afgelopen woensdag nam ik deel aan een schrijfwedstrijd. Als het meezit lees je hier later meer over. Het thema was De grens; naar aanleiding van de gebeurtenissen met de vele vluchtelingen die naar Europa komen. Ik heb er een persiflage van gemaakt van wat er in Parijs gebeurd is, maar laat ik niet teveel vertellen en de uitslag van de wedstrijd afwachten.

    Ondertussen is koning winter in het land, we zullen het geweten hebben. De eerste dag ijzel en hagel: gevolg dubbel zoveel files als op een gewone werkdag met inbegrip van de gebeurlijke ongevallen. Wat moet dat geven als er een halve meter sneeuw komt te vallen? Een mens mag er niet aan denken, zelfs met de opwarming van het klimaat kunnen we nog barre winters krijgen.

    “Zou het kunnen dat ik langzaam zot worden, cel voor cel rot wordt?” Zoals Stijn Meuris het zo mooi zingt in “Het Komt Voor In De Beste Families” uit de toepasselijke plaat Een heel klein beetje oorlog. Met terreurdreiging niveau vier, kan ik niet laten dit hier even te vermelden. We, de mensheid, kan zo weinig meer verdragen, vooral niet van elkaar. Moeten we zo nodig elkaar een kopje kleiner maken omwille van waanideeën???

  • De waanzin van de dag

    Waar zijn de woorden als je ze nodig hebt? Waar blijft het verstand als de waanzin in de achtertuin toeslaat? Afgelopen vrijdag de dertiende beleefde ik aanvankelijk vol goede moed en zin om te ondernemen; tot ik tijdens de wedstrijd van België tegen Italië vernam dat er wat gaande was in de lichtstad.

    Verontwaardiging en walging zijn de woorden die langzaam in mijn hoofd opborrelen. Verontwaardig omdat ik tot een soort behoor die zonder natuurlijke wet zijn soortgenoten liquideert. Walging voelde ik toen ik de beelden zag op de televisie: hoe is het in godsnaam mogelijk!

    Het is dus mogelijk, zesduizend jaar cultuur heeft ons geen stap vooruitgebracht. Blinde haat en willekeur zijn ons deel geworden in deze moderne tijden. Onbeheersbare krachten van ideologieën brengen ons naderbij de afgrond. Waar blijven verzoening, liefde en zorgzaamheid – die door elke religie uitgesproken wordt?

  • Harde tijden

    We hebben een weekje verlof achter de rug; waarin niks wezenlijks is gebeurd. Deze morgen was het wat moeilijker om op te staan en de dag aan te vatten maar eenmaal van start blijf je doorgaan tot alles is opgelost; zo ook het probleem met een pc op school. Ik ben wat te lang bezig geweest om alles weer in orde te krijgen. Er was gewoon geen beginnen meer aan merkte ik toen ik het systeem teruggezet heb. Zo leert een mens nog alle dagen bij.

    Ondertussen ben ik het noorden kwijt wat het vervolg van dit schrijven betreft. Zoals zo vaak word ik te gemakkelijk afgeleid van de dingen waarmee ik bezig ben, dan zit ik weer eens te kijken op FB of te chatten op één of andere chatsite en zo is het altijd wel wat. Het zal niet aan de muziek gelegen hebben noch aan de ideeën gewoon aan het feit dat ik me te makkelijk laat afleiden.

    Misschien dat ik alles wat meer op me moet laten afkomen in de plaats van te hard te zoeken naar dingen die ik ontbeer. Iedereen heeft nood aan wat genegenheid, warmte, een luisterend oor, affectie en wat weet ik nog allemaal… Of zoals Stijn Meuris het zingt: ‘Harde tijden eenzaam lijden. Harde tijden niks voor mij. Harde tijden eenzame meiden. Harde tijden gaan voorbij.’

  • Prietpraat

    Het zijn koude winterse dagen en ik heb me aan mijn laptop gezet om te surfen, schrijven en chatten. Niks kan me boeien: surfen begin ik vervelend te vinden, het schrijven wil niet vlotten en het chatten is een hoop geneuzel in een venstertje. Na de middag heb ik een kort verhaal op mijn computer ingevoerd, toen had ik het gevoel dat ik goed bezig was, hoe dingen kunnen veranderen.

    Soms wil een mens een praatje maken met iemand en dan komen er geen woorden, blijft alles als een wolk in je hoofd hangen. Vaak wil een mens zwijgen of vindt hij de woorden niet die hij op dat eigenste moment zou moeten zeggen. Zo is het altijd wel wat en ondertussen kabbelen de seconden verder als was het gisteren morgen en vergeten we er nu het beste van te maken.

    De clou van het leven schijnt in het heden te ‘zijn’ en al de rest moet je laten rusten. Wat geweest is kan je niet meer veranderen en wat komen moet dat zie je dan wel weer; bewust in het nu staan het is zo verdomd moeilijk. De gedachten dwalen toch zo makkelijk af naar als dan, zou of moest het nu eens zus of zo zijn. Neen het is zoals het is, niet meer of minder…