• Technolgie staat voor niks

    Afgelopen week heb ik me zot gezocht naar een kerstkaartje dat ik van een collega gekregen had. Ik heb op alle mogelijke en onmogelijke plaatsen gekeken: mijn slaapkamer, mijn bureau, het oud papier… Tot ik deze avond per toeval mijn hand in een zak van mijn bodywarmer stak en wat kwam ik daar tegen? Het verloren gewaande kaartje.

    Afgelopen zondag nieuwjaar gevierd met mijn broer, schoonzus, de kinderen en broer zijn schoonouders. Het was een heerlijk dagje, een hapje en drankje, wat cadeautjes uitwisselen en lekker lang getafeld. Opa heeft een nieuw telefoonset gekregen, maar om de adresboeken tussen de twee handsets te synchroniseren is een paar andere mouwen.

    De technologie staat voor niks, alleen het lelijke euvel krijg ik niet opgelost. De beknopte handleiding noch het internet bieden een antwoord. Dat wordt een tweede maal de namen en telefoonnummers toevoegen, voor zover we daar nog zin in zullen hebben. Laten we deze week nog wat computers nazien en andere problemen gaan oplossen…

  • Liefde voor elektronica

    Je merkt pas als je er zonder zit, hoe afhankelijk je van elektriciteit bent. Zondagavond, vijf minuten zonder stroom gezeten, opeens zit je in het donker dan maar zoeken naar kaarsen zodat je weer wat klaar ziet. Had je honderd jaar terug verteld dat dit zou kunnen voorvallen, ze lachten je uit in je  gezicht! Hoe afhankelijk zijn we geworden van elektriciteit?!

    Het beste van al was dat de decoder niet meer met de modem/router wou verbinden, we waren naar de televisie aan het kijken toen we eensklaps in het donker zaten. Na heel wat pogingen dan maar de laptop ingeschakeld om toch nog wat van Eurosong mee te pikken. Deze morgen de telefoonmaatschappij gecontacteerd: doe eens een harde reset van je modem/router en kijkt of je daarna weer televisie hebt. We bellen je deze avond terug op.

    Na het werk het advies opgevolgd van de helpdesk. Zo gezegd zo gedaan en ja hoor de boel weer aan de praat gekregen. Deze avond gekeken naar een programma van gisteren, via reply. Je kan het zo gek niet bedenken of het kan, er bestaat een oplossing voor — maar dan heb je wel stroom nodig. Moderne tijden heet dit dan.

  • Heroes

    Ik ben deze morgen wakker geworden na enkele vreemde dromen. Die gingen over vrouwen en Gent, een wijze combinatie — al zeg ik het zelf. Enige tijd later hoorde ik ‘het nieuws’ op de radio van het overlijden van David Bowie. Ik moet zeggen het kwam hard aan. Een verloren zomer in 2002 op het Beach Festival in Oostende heb ik staan kijken naar een optreden van hem.

    Raar maar waar: als ik de namen zie van de groepen die er toen waren, dan trek ik nu grote ogen. Ik herinner me er bitter weinig van en kan me met moeite andere groepen voor de geest halen. Er was thuis allicht nog iets te doen, bezoek van vrienden of familie? Ik zou mijn archief hierover moeten raadplegen, maar dat doe ik later eens.

    Anders weinig nieuws te vertellen, straks eens naar Koppen gaan zien op één. Het zal over robotten en computers, die onze jobs aan het innemen zijn, gaan. Ik heb het boek van Erik Brynjolfsson en Andrew Mcafee: ‘Het tweede machine tijdperk’ al enige tijd geleden uitgelezen. Misschien dit jaar nog eens lezen, naast de andere lectuur die zich rondom mij opstapelt?

  • Een nieuw jaar een nieuw begin

    Ook dit jaar heb ik geen goede voornemens gemaakt. Al doe ik poging om wat bewuster te gaan leven — wat dat ook mag betekenen. De kwaliteit van het leven proberen te verbeteren. Een beetje minder moeten en wat meer mogen, zoals een kennis me deze middag op school toewenste.

    Ik zet de poging tot het schrijven van een script voor een beeldverhaal verder. In de afgelopen vakantie heb ik een tweetal pagina’s proberen uit te werken. Het resultaat is niet wat ik voor ogen had: teveel illustratie bij een brok tekst. Ik moet eerst een goed verhaal uitschrijven en daarna ga ik een tweede poging ondernemen.

    Soms word ik moe van mezelf: zo heb ik teveel losse onuitgewerkte ideeën en maak ik te weinig gestructureerde plannen. Om een idee te realiseren neem ik veel te vaak teveel tijd, of ik begin aan wat anders met de gedachte: ik werk het nog wel eens uit. Het is een probleem als je niet kan kiezen en in teveel geïnteresseerd bent, het is wat je noemt een luxeprobleem.