• Inspiratieloos

    Bij de tonen van Lonely Boy van The Black Keys zet ik me aan het schrijven. De weervoorspellingen zien er de komende dagen niet zo goed uit. Hopelijk blijft het slechte weer deze avond en morgen uit. Ondergelopen huizen ik krijg er jeuk van. Het zal maar jouw huis zijn dat overstroomt… zoals nu in Duitsland. Ik wens het in ieder geval niemand toe.

    Deze middag kwam ik tot de vaststelling dat ik een externe harde schijf ergens achtergelaten heb op een van de afdelingen waar ik werk. Hoe hard ik ook denk of zoek, zo belde ik naar drie afdelingen, ik weet écht niet meer waar ik ze laatst gebruikt heb. Tot dusver geen man overboord, die schijf komt wel weer boven water — om in het thema te blijven. Al voelt het wel even ontheemd aan: je kan plots bepaalde dingen niet zo vlot meer uitvoeren.

    Ik weet nog niet wat ik straks zal doen: wat televisie kijken of in een tijdschrift lezen. Op televisie is er niet veel soeps, zoals zo vaak. Het zal wat lezen worden in het tijdschrift Psyche en brein dat ik vrijdagmiddag gekocht heb. Dat het maar snel zomer wordt, hebben we niet allemaal nood aan wat zon, warmte en verlof? Soit, nog enkele weken werken en dan is het zover, het is iets om naar uit te zien!

  • Hoeveel is teveel?

    Om zeven uur deze avond heb ik naar het nieuws gekeken en er viel mij iets op, iets dat mij diep raakte: mensen in Zuid Soedan op zoek naar eten op een vuilnisbelt. Heel het journaal zat vol dergelijke ‘slechte’ nieuwsfeiten: een congres in Turkije tegen armoede dat niks oplevert, Vlaanderen wordt volgebouwd tegen een hels tempo, de VS hebben hun wapenexport met Vietnam herzien en diets meer.

    Ik heb makkelijk zeggen, zo zit ik hier met een volle buik en bij een muziekje notities te nemen. Ik probeer sober te leven in een wereld vol overvloed en overschot, voor ons dan toch. De hamvraag is hoeveel kan onze aarde verdragen, als je kijkt op worldometers.info zie je dat er meer mensen bijkomen dan dat er overlijden. Er worden meer dan dubbel zoveel mensen geboren als dat er sterven. Daar moeten ongelukken van komen.

    Die ongelukken zie je dan in het journaal: oorlogen, uitbuiting, aangestoken bosbranden, natuurrampen als gevolg van de klimaatopwarming, … Ik heb nood aan wat goed nieuws, een grapje en een grol. Ondanks de slechte tijdingen moeten we proberen er elke dag het beste van te maken. Een beetje meer mens voor de medemens worden, een complimentje geven en een warm hart aan onze medemens schenken.

  • Vrouwen en parels

    Eigenlijk moet het Diamanten en parels zijn; naar een liedje van Prince. Ik laat het afspelen via Youtube… nostalgie naar lang vervlogen tijden. Ik weet niet hoe of waarom maar om de een of andere reden gaan Prince en nostalgie samen voor mij. Ligt het aan de liedjes die we tijdens de Engelse les kregen, of heeft het zelfs nog te zien met de tijd daarvoor? Altijd al een fan geweest van het kleine muzikaal genie.

    Nou iets over parels dan maar… Veel vrouwen zijn er fan van, parels zijn niet zo aan mij besteed ik heb het eerder voor diamanten. Ze zijn helaas wat duur in de aanschaf. Ik kon evengoed als titel gekozen hebben Vrouwen en diamanten. Een dodelijke combinatie, vooral met mooie vrouwen. Zo een moordgriet met een diamanten ring — I would die for you — een ander topsong van Prince. Ik was pas tien toen de plaat Purple Rain uitgebracht werd.

    Ik kan me helaas de jaren tachtig niet meer voor de geest halen. Dat was de tijd van de lagere school. Ik heb het ver gebracht; ik zit nog dagelijks op de lagere school. Ik verdien er mijn brood als ict-coördinator. De goeie oude tijd, ik denk er soms nog wel aan terug maar wat geweest is kan je niet meer terughalen; je moet het heden nemen zoals het komt en de toekomst dat is voer voor morgen.

  • Over de tijd gesproken

    Gisterenavond is het er niet meer van gekomen om nog een bericht te posten. Vandaag is het niet veel beter, ik neem er even de tijd voor. Even wat muziek van Underworld en soortgenoten opzetten. Ondertussen ben ik weer afgeleid van het eigenlijke schrijven door een website die ik wil updaten. Ik vrees dat er iets van de technische instellingen niet in orde is. Nadat ik de update doorgevoerd heb krijg ik allerhande foutmeldingen.

    Het zal me worst wezen om alles weer in orde te krijgen; wat bestanden terugzetten en proberen of het daarna weer lukt. Zo is een mens hele dagen bezig met updates en aanpassingen tot je een ons weegt. Een goede support is veel waard deze dagen en ik heb zo de indruk dat ik deze wat ontbreek. Voila de oude website draait weer op de nieuwe server. Snappen wie snappen kan. Zal de derde poging de goede zijn? Dan toch eerst wat info opvragen…

    Zo gaan de uren voorbij en voor je  het weet is het alweer tijd om naar de kunstacademie te gaan; eerst nog een beetje eten en dan terug naar Oostende. Ik ben bezig met zachte grond. Vorige week heb ik een plaatje geëtst en vandaag maak ik er een proefafdruk van. Tevens ook een nieuwe afdruk maken van een droge naald op plexi. Ik weet wat gedaan en over de tijd gesproken: deze blijft niet stilstaan!

  • Moet er nog zand zijn?

    Geen nieuws is goed nieuws! Hopelijk mag dit nog een poosje voortduren. Van tijd tot tijd hou ik wel van komkommers. Perfect voor in een slaatje en met de komende warme dagen ideaal voor bij de lunch. Laat ze maar komen die warme dagen, dan moet je niet gaan aanschuiven op de luchthaven — om uiteindelijk je vlucht te missen wegens de lange wachttijd om in te checken — om naar één of andere zonnige bestemming te reizen.

    Wie zegt dat schrijven niet ingewikkeld kan zijn? Zo heb ik driemaal de bovenstaande zin moeten herlezen om te begrijpen wat ik zelf geschreven had. Na de nodige cosmetische ingrepen denk ik dat het te begrijpen valt en nee ik herschrijf die zin niet meer. Het voordeel van schrijven op een computer is dat je zo je zinnen en woorden kan verplaatsen naar gelang die beter in de tekst passen. Op papier wordt dat snel een slordig boeltje.

    Terwijl schrijven met een (bal)pen dan ook weer zijn charmes heeft: je gedachten vloeien verder in de beweging van je hand en de pen op het papier. Lap alweer een draak van een zin. Het lijkt wel of ik geen zin heb om te schrijven vandaag, en misschien is dat wel zo ook. Ik laat het nu even in het midden. Of er nog zand moet zijn?