• Vaarwel Groot-Brittannië

    Vrijdagmorgen ben ik wel geschrokken toen ik het nieuws van de Brexit vernam tijdens het nieuws van acht uur. Ik had stilletjes gehoopt dat de rede toch nog de bovenhand zou halen van de emotie. Niet dus. Hoe het nu verder moet met Groot-Brittannië? Geen mens die een zinnig antwoord weet te verzinnen. Zal het eiland de Brexit wel overleven? Noord-Ierland, Wales en Schotland zijn voorstander om zich af te scheuren van Londen.

    Het is altijd al een eigenzinnig volkje geweest die Britten; ze rijden links, meten in mijlen en behielden hun Pond — zelfs al waren ze lid van Europa. De komende maanden zal het wel uitwijzen of ze nu beter af zijn zonder Europa, ik vrees er wat voor dat het van kwaad naar erger zou kunnen gaan. Economische terugval, bedrijven die vertrekken, Londen niet meer de financiële hoofdstad, verdere devaluatie van de Pond en ga zo maar door.

    Straks verliezen ze nog hun wedstrijd in het Europees Kampioenschap voetbal. Dat is maar een kleine voetnoot in de geschiedenis. Gisteren heb ik naar mooi voetbal van de Belgen gekeken en gezien dat het zeer goed was. Als we met dezelfde ingesteldheid tegenover Wales staan vrijdag dan ligt de weg naar de (halve) finale open. Het zou nog eens wat zijn voor ons smurfenland: schitteren in de finale. Een mens mag al eens dromen…

  • Hup België

    Na een triestige wedstrijd tegen Italië hebben de Rode Duivels zich duidelijk herpakt tegen de Ieren, met mooie winstcijfers hebben we de wedstrijd gewonnen. We verwachten woensdag dezelfde inzet en dan krijgen we wellicht een mooie wedstrijd tegen de Zweden. Wat daarna komt is mooi meegenomen; we moeten ons eerst concentreren op de tweede plaats in onze groep.

    Ik had niet gedacht dat het Europees Kampioenschap voetbal me zo in de ban zou hebben, vooral wanneer de duivels spelen. De volgende ploegen steken er met kop en schouders uit: Spanje, Duitsland en Frankrijk. Op een vierde plaats, onder voorbehoud van de volgende wedstrijd, zou ik België durven zetten. Het zou me toch wat bedroeven indien we de volgende ronde niet halen…

    Het EK is eigenlijk maar een afleiding van de dagelijkse, vaak harde, realiteit: de vluchtelingenproblematiek, de terreurstrijders die zich voorbereiden op nieuwe aanslagen, het klimaat dat om zeep aan het gaan is. Dit wou ik in de kantlijn, van de emoties om een spelletje voetbal, toch even aanhalen. Niet dat ik ergens aandeel in heb; het zijn gewoon de dingen die me bezighouden.

  • Maandag de dertiende

    Je neemt een computer, een besturingssysteem (Android) en een groot plat scherm. Afwerken met twee LED-stroken links en rechts en je hebt een smart-televisie van een niet nader genoemd bedrijf. Het ene na het andere merk wordt toch overgenomen door de Chinezen. De hele wereld thuis op je buis: internet op je televisie. Hoe is het in godsnaam zover kunnen komen? Alles en iedereen verbonden via het web.

    Nog eventjes geduld en we kunnen naar de eerste wedstrijd van de Rode Duivels op het Europees Kampioenschap voetbal 2016 kijken. Dan komt een slimme televisie met een superscherp beeld goed van pas; net op tijd besteld. Ik verwacht een gelijkspel tegen de Italianen maar laat het vandaag een speciale dertiende zijn; als teken dat ik me heb vergist in mijn pronostiek van de Rode Duivels.

    Laten we vooral nuchter blijven en de beer zijn vel niet verkopen alvorens die geschoten is. Zo is het morgen weer werkdag en dan zijn er andere katjes te geselen. Al loopt het schooljaar op zijn laatste benen, het zijn de laatste loodjes die het zwaarst wegen. Voetbal is en blijft een spel en het is soms leuk om naar te kijken na een lange werkdag, de werkmens mag ook zijn verzetje hebben…

  • Geen commentaar

    De afgelopen week en het weekend waren rustig; ik heb niks noemenswaardig meegemaakt. Veel heb ik dus niet te vertellen. Behalve dat de weken voorbij snorren en voor je het weet is het grote vakantie. Dat heb je als je in het onderwijs werkt: een kleine twee maand zomerverlof. Geen mens die erom maalt, die dagen vul ik zo wel in: een festival hier, een voorstelling daar en wie weet nog ergens een verrassing?

    Het hoeft niet allemaal op voorhand vast te liggen, al is dat soms handig dat je kalender evenwichtig gevuld raakt en dat niet alles op één en hetzelfde moment komt. Mensen komen en mensen gaan, zo is er feeststemming bij een geboorte en treurnis bij het heengaan van een geliefde. Ook deze dingen maak je mee als je veel collega’s hebt. Dat heet dan het leven en ik bevind me ergens tussenin.

    Zo zijn we halfweg dit leven, het doet wat met een mens. Nog zoveel te leren, te beleven, mee te maken. Nog zoveel te vertellen, te schrijven en te lezen. Ondertussen tikt de klok verder en zit ik hier mijn gedachten uit te persen om deze alinea vol te krijgen. Zoals de titel het aangeeft: geen commentaar, niet bij het nieuws, niet bij het weer, noch bij de televisieprogramma’s.