• Fijne tijden

    Een week zus en een week anders, afgelopen weekend was het fijn: veel mensen gezien en ik heb van alles gedaan. Het begon op vrijdagmiddag, ik was afgesproken met een vriend om enkele tentoonstellingen te doen: een expo van vrienden, het Muzee en de Venetiaanse Gaanderijen. Alles op een namiddag vlotjes weg gaan bekijken. Om af te sluiten nog een lekkere pint genoten in de bar van de Grote Post.

    Zaterdag heb ik ’s morgens wat in de tuin geholpen en na de koffie ben ik naar mijn broer gereden om voor mijn nichtjes te passen. Het zijn al grote meiden geworden, de kleinste doet volgend jaar haar vormsel en straks zitten ze allebei op de secundaire school. O wat gaat de tijd toch zo snel als het leuk is, nadat ik ze in hun bed gestopt heb, heb ik nog even zitten chatten — er was toch niks op de televisie.

    Op zondag heb ik het rustig aan gedaan: na de middag een klein uurtje de benen gestrekt. Daarna nog wat op mijn computer bezig geweest en zo was het weer avond. Dat heb je met weekends, die zijn altijd aan de korte kant, vooral als er op maandag weer een nieuwe werkweek start. Deze morgen raakte ik écht niet uit mijn bed. Veel te koud buiten en lekker warm in mijn bed, het contrast kon niet groter zijn.

  • Koud in mijn hart

    Ligt het aan het weer, de korte dagen of aan het gebrek aan zonlicht? De laatste tijd heb ik het een beetje koud in mijn hart. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik genegenheid, een knuffel of een soulmate mis… Verder heb ik momenteel een gebrek aan inspiratie, ideeën en kinderlijke fantasie. Straks begin ik nog te mopperen als een oude man, maar daar wil ik niet aan toegeven, daarvoor is het leven nog te mooi.

    Deze avond, toen ik weer thuis was van het werken, dacht ik aan wat ik zoal nog wil doen de komende dagen. Normaal kan ik honderd en één dingen bedenken die nog gedaan moeten worden. Waar ik anders gestimuleerd word door interviews over kunst en vormgeving, in tijdschriften of op de televisie, kan ik nu niks bedenken, blijf ik achter met een leeg gevoel. Het lijkt soms wel of mijn verbeeldingskracht opgedroogd is.

    Ben ik dan teveel en te lang in de grote mensenwereld verbleven? Het kind opzoeken is in mijn geval niet zo moeilijk, ik zit er elke dag tussen. Het probleem is om het kind in mezelf niet kwijt te raken. Nochtans lukt het me wel om in de vrije grafiek een aantal leuke werkjes te maken. Het is allemaal slechts schijn. Straks warm ik mijn hart aan het haardvuur en zoek ik de warmte van de kachel op.

  • Wat is het volgende?

    Ik vraag me af wat we zullen krijgen na de Brexit en de verkiezing van Trump als president van de Verenigde Staten? Een coalitie tussen de NVA en het Vlaams Belang in Vlaanderen? Front National aan de macht in Frankrijk en in Nederland Geert Wilders als Minister-president? Onderhuids leeft er een onderstroom van rechtse ideeën en wantrouwen tegenover het bestaande bestuur, in heel wat van de ons omringende landen. Waar moet dit heen?

    Of meer Europa een oplossing biedt voor bovenstaande problemen? Ik vraag het me hardop af. Feit is dat je als een dwergland zoals België niet veel meer kan betekenen op mondiaal vlak, alleen is maar alleen. Zo zullen we nog moeten ervaren wat de Brexit voor het Verenigd Koninkrijk zal beteken voordat we hier voortvarende conclusies trekken en zeggen dat Europa voor niks nodig is. Schaalvergroting biedt ook zijn voordelen.

    Gek toch dat, in plaats van dat er meer samenwerking komt, er momenteel een sentiment is van protectionisme, isolement en ‘eigen volk eerst’-gedachten. Ik stel alleen maar vast, oplossingen weet ik ook niet zo te verzinnen. Met wat meer openheid, respect en een open blik de wereld bekijken kan alvast geen kwaad voor de mensheid. Ik kan het wel schrijven, jullie kunnen het lezen, maar daar houdt het dan ook op.

  • Novemberregen

    Terwijl het hier, in Belgenland, oude koeien regent maken ze zich in Amerika op om te stemmen. Kun je kiezen tussen de pest en de cholera? Als een acteur al president kan worden, dan kan een labiele clown dat ook. Met een bang hart wacht ik de uitkomst van de verkiezingen af. De wereld zou er plots heel anders kunnen gaan uitzien binnen hier en een paar dagen. Moge de Latino’s niet vergeten te gaan stemmen voordat ze terugvliegen naar eigen land…

    Genoeg over politiek geneuzel, we zien of horen wel wat het verdict is op woensdagmorgen. Ik zal er, voorlopig, mijn slaap niet voor laten, maar wat niet is kan nog komen. Meer vrouwen aan de macht, zowel in het bedrijfsleven als in de politiek kan niet slecht zijn. Moeders zijn, meestal, meer bekommerd en minder op puur economisch winstbejag uit. Bezorgde moeders, in leidinggevende functies dat hebben we nodig.

    Of een vrouw die de slimste mens kan winnen, dat lijkt me wel wat voor Olga Leyers. Vanavond weten we of ze het record van twaalf aantal deelnames kan verbeteren, dat zou mooi zijn op een regenachtige avond in november. Straks zet ik me nog wat voor de haard en kijk ik nog een stukje televisie; misschien zelfs nog wat van de slimste mens. De ene zegt dat de geschiedenis zich herhaalt, de andere dat geschiedenis ons niks leert. Moge de slimste winnen!