• Krokusvakantie

    Buiten is het een pokkenweer, ik zit binnen, gelukkig. Door het venster zie ik de druilige regen vallen, auto’s razen voorbij en het water spat op. In mijn bureau is het warm noch koud, ik ben verkouden — mijn lichaam is in de war en weet amper de lichaamstemperatuur aan te houden. Ziek zijn in de vakantie, het is eens iets anders.

    Uit armoede, of was het uit verveling?, heb ik een blad papier en een balpen genomen. Daarnet heb ik een lijstje opgesteld van wat ik deze vakantie zoal zou willen doen. Veel te veel valt me op als ik het papiertje met de opsomming nog eens overlees. De tijd tikt verder en ik schrijf nog wat, niks wereldschokkends, gewoon wat er in mij opkomt.

    Soms kan je je de dingen anders voorstellen dan dat ze zijn. Ik zit in een dergelijke fase: teveel tijd, te weinig daadkracht. Of het moet zijn dat de verkoudheid me parten speelt en ik mezelf voor de gek hou. Wie zal het zeggen wat er belangrijk voor mij is? Als ik het soms zelf al niet weet! Tijd om voort te maken, ik nies en snuit mijn lopende neus.

  • Netwerken

    Op een week tijd zijn we op een school overgegaan van een overbelast netwerk vol problemen naar een topologisch beheersbaar en beveiligd netwerk. Een weekendje doorwerken was de boodschap, morgen ruim ik de restjes op en kijk ik waar er nog mankementen zijn. Daarna komt het fijn afstellen van de firewall aan de orde. Dat wordt nog wat zelfstudie en uittesten.

    Tussen de werkzaamheden door heb ik nog een avondje uit en een Chiroquiz te verteren had, met als gevolg dat ik nu murw voor mijn laptop zit. Er komt, bij wijze van spreken, geen pap meer over mijn lippen — dat lijkt me een kromme vergelijking. Na de uitzending van De mol, kruip ik vanavond onder de wol. Zeker weten!

    Komende vrijdag is er een expo van de leerlingen van de afdeling vrije grafiek van de kunstacademie aan zee. Ik behoor tot dit selecte groepje en afgelopen week heb ik een ets en een droge naald op pvc ingekaderd, nu nog de werkjes op gaan hangen. Zaterdag is er een feestje van de medewerkers van Leffinge Leuren. Allen daarheen, gelukkig staat de krokusvakantie voor de deur of ik redde het niet.

  • Voor ik vergeet

    Door een samenloop van omstandigheden: langer werken en deelname aan een schrijfwedstrijd, ben ik er tot vandaag nog niet toegekomen om een bericht te schrijven op mijn blog. Op woensdagmiddag is er normaal wel wat tijd; zo heb ik naar aflevering zeven van Beau Séjour gekeken en het ziet er alsmaar slechter uit. Ik bedoel de lijken stapelen zich op, ik ben benieuwd wie er nog allemaal in leven zal zijn in de laatste aflevering.

    De schrijfwedstrijd had als onderwerp ‘digitale liefde’. Ik ben op het laatste moment begonnen: vrijdag heb ik een eerste versie geschreven, maar ik vond deze niet goed genoeg. Zondagmiddag ben ik voor een tweede versie gegaan, ook deze mankeerde hier en daar nog wat. Tot een derde versie ben ik niet meer gekomen, ik heb dan maar versie twee bis ingezonden. Ik verwacht er eerlijk gezegd niks van, wegens niet goed genoeg.

    Normaal zou ik vanavond naar de kunstacademie gegaan zijn, maar het slechte weer en de tijd spelen me parten. Het etsen en afdrukken zal voor volgende week zijn. Het komende weekend is het enkel zaterdag die volgeboekt staat: verder werken aan het netwerk op school en ’s avonds is er de jaarlijkse Chiroquiz. Ik ben benieuwd of we een ploeg van vier man zullen hebben, we zien het wel.

  • De tijden veranderen

    Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: Apple innoveert niet meer. Het tegendraads bedrijf van weleer is veranderd in een immobiele moloch. Waar voorheen de afwerkingsgraad premium was, beginnen de producten meer en meer een A-merk onwaardig te worden. Neem nu de schermen die, in samenwerking met LG, geproduceerd worden — commentaar overbodig.

    Straks ga ik me nog afvragen waar de computergigant — het grootste beursgenoteerde bedrijf ter wereld — zich hedendaags nog mee bezighoudt? Alleszins niet met productvernieuwing en als het dan toch eens een nieuwe laptop uitbrengt zit de software vol met fouten. Al moet ik toegeven, even heb ik getwijfeld om er één aan te schaffen.

    Soms vraagt een mens zich af waar ze de mosterd blijven halen? Hoe kan je in godsnaam nog innovatief, rebels, vooruitstrevend en toekomstgericht blijven?g Het is niet makkelijk om jezelf te blijven heruitvinden. Dat is bijna een ondenkbare opdracht. Al hoop ik alsnog op nieuwe en zinnenprikkelende producten op de Keynote in maart.