• Afgedwaalde gedachten

    Mijn gedachten zijn voor de verandering weer eens ver weg. Ik weet zelfs niet waarheen ze hun heil zoeken, het lijkt of ik blijf lichamelijk alleen achter. Ken je dat gevoel dat je gedachten een loopje nemen met de werkelijkheid? Of dat je zomaar ineens ergens anders zit met je hoofd terwijl je eigenlijk verwacht wordt attent te zijn en geconcentreerd op het werk of de les? Vandaar de uitdrukking bij de les blijven.

    Als je het mij vraagt zijn ideeën, gedachten en rare kronkels in je hersenen vreemde dingen die o zo moeilijk in woorden te vatten zijn. Soms krijg je een ingeving, bij mij kan dat een geluid, een beeld of gewoon een woord zijn, dat je zelfs niet weet vanwaar die komt. Volgens mij is er nog veel te weinig onderzoek verricht naar het ontstaan, kristalliseren en het combineren van gedachten.

    Dus als je me tegenkomt en ik reageer niet direct of nauwelijks, dan is het niet omdat ik je niet wil dag zeggen maar gewoon dat mijn gedachten voor de verandering aan het afdwalen zijn. Bij deze excuseer ik me al op voorhand. Ik heb zo de indruk dat het eind van april nogal druk zal zijn: ik heb verschillende afspraken in mijn agenda staan. Zo kijk ik al uit naar het begin van mei.

  • Paasmaandag

    Vandaag heb ik nog even het vakantiegevoel beleefd — en het tevergeefs proberen vast te houden — in de zetel met een boekje en Pink Floyd op de cd-speler. Om het helemaal af te ronden schrijf ik hier ook nog een stukje. Deze morgen heb ik een kortverhaal gepost op literairwerk.nl niets wereldschokkends gewoon een poging om een verloren verhaal over Oostende te schrijven.

    Morgen is het weer business as usual: vroeg opstaan om te gaan werken. Ik vraag me af hoe goed ik uit mijn bed zal raken na twee weken vakantie. Gelukkig zijn de dagen al wat langer en zien we de zon, dat maakt het leven weer wat dragelijker dan tijdens de korte, koude winterdagen. Een mens leeft op hoop en ziet uit naar de komende zomer.

    Al wat ik gepland heb voor deze vakantie is me niet gelukt om af te werken: een eigen site maken, een klanten-mailing, kortfilms maken, een verhaal herschrijven en twee boeken lezen. Het zal voor een volgende keer zijn, wat later op het jaar. Uitstel betekent geenszins afstel, alleen moet ik beter leren plannen en me houden aan de deadlines.

  • Volle maan

    Waar was ik gebleven? Een mens zou het haast vergeten dat het lente geworden is. De afgelopen dagen heb ik in familieverband in de Ardennen doorgebracht: geen internet, geen Facebook. Kortom geen geneuzel of andere afleidende technologie. Gewoon enkele dagen genoten van het weer, het mooie uitzicht, lekker eten en drinken.

    Ik moet het toegeven, terug thuis verval je snel in de geijkte patronen: je mail lezen, op de computer werken en schrijven. Het leven gaat door en deze avond is het volle maan, wie weet aan wie ik denk? De rust die ik de afgelopen dagen had is vervlogen, vrij als een vogel in de lucht. De dagelijkse realiteit komt weer bovendrijven en ik maal er niet om. Mooie liedjes blijven helaas niet duren.

    Mensen komen en mensen gaan. “Chef” het gaat je goed aan de andere kant van het zijn. Laat er een mooi concert weerklinken waar je nu vertoeft. We komen je achterna, is het niet vroeg dan wat later, tot weerzien. Eerst nog even van de mooie zonnige dagen genieten alvorens de pijp aan Maarten te geven, er valt nog zoveel leuks te beleven, onder een maan overgoten nacht.

  • Als de puzzelstukjes samenkomen

    Hoe fijn is dat, kunnen schrijven op de muziek van de nieuwe plaat van Soulwax “From Deewee”. Geen flauw idee vanwaar de naam van het album komt. Zaterdagmiddag heb ik een poging ondernomen om het te weten te komen in de bibliotheek van Oostende maar de bijlage van de Morgen van zaterdag 25 maart was nergens te bespeuren. Bij deze als er nog iemand het interview met de gebroeders Dewaele ergens liggen heeft, mail me het dan even.

    Gisteren kreeg ik het heugelijke nieuws dat mijn verhaal voor Drijfhout geslecteerd werd en op de bijhorende website zal verschijnen. Ik weet het zeker: geluk zit vaak in een klein hoekje, je moet het alleen opmerken en het willen zien. Het leven is een raar gegeven, te  groot voor ons beperkt menselijk brein.

    Zaterdag, sedert lang, met een paar vrienden op café geweest. Ik heb me ziek gelachen. Zo kreeg één van de vrienden het in zijn hoofd om enkele filmpjes van de Muppetshow te tonen — lang leve de smartphone. Het ging om de maffe professor Bunsen Honeydew met zijn stomme assistent Beaker. Hilarisch dat is het woord.