Sprookje

De zomervakantie leek wel een soort sprookje: uitstapjes maken, mensen ontmoeten en naar optredens gaan. Geen onnodige zorgen aan mijn hoofd en met een open blik de dagen tegemoet zien. Soms moet dat niet meer zijn om een soort van tevredenheid te ervaren. Waren daar niet de overbodige gedachten aan vrienden en vooral vriendinnen, het zou beter geweest zijn.

Soms gaan de gedachten met een mens aan de haal, dat maakt het niet altijd beter. Gelukkig komen en gaan deze hersenspinsels, zoals de zon die opkomt in de morgen en ’s avonds aan de einder weer verdwijnt. De kunst is om op een goede manier met deze impressies of gedachten om te gaan. Daar probeer ik nu op te oefenen. Het is een uitdaging om de dingen, in en om je, te zien zoals ze zijn en er geen oordeel over te vellen of geëmotioneerd door te raken.

Nu ja sprookjes duren niet lang en hebben soms een mooi einde. Ik brei zelf een mooi einde aan deze verlofperiode met een uitstapje en een drankje met enkele vrienden. Als het geluk niet jouw kant uitkomt, dan stap ik maar naar het geluk toe, het is allemaal een kwestie van perceptie. Op naar een volgende beloftevolle dag met nieuwe uitdagingen en werk.

De commentaren zijn gesloten.