• Hoe zot is dat?

    Afgelopen vrijdag ben ik met de fiets om boodschappen geweest naar Brugge, met dank aan het mooie weer. Eerst ben ik binnengesprongen bij Van Loocke om etsinkt, dan naar de Fnac om enkele leuke muziekjes en om te besluiten naar de Banier. Ik had nog een kortingsbon liggen van het tijdschrift Klasse. Wat spulletjes gekocht om te tekenen en een boek over Gelli Plate printing.

    Toen ik buitenkwam uit de Banier stuurde ik mijn nichtje een berichtje. Ze was met de Magical Saxes, een saxofoonkwartet, ergens aan het spelen in het pittoreske Brugge. Toen ik mijn weg terugkeerde naar de Steenstraat hoorde ik in de verte muziek spelen. Jawel op het Simon Stevensplein zag ik de saxofonisten lustig hun deuntjes spelen, hoe zot was dat?!

    De zaterdag ben ik nog even naar het North Sea Beerfestival geweest, bekende en minder bekende pintjes gaan proeven. Na enkele proeverijen, het glas was maar vijftien centiliter ben ik op het gemak weer naar huis gefietst. Thuisgekomen zag ik op Facebook enkele speciale foto’s van een vriendin met en op haar paard… zotjes.

  • Sprookje

    De zomervakantie leek wel een soort sprookje: uitstapjes maken, mensen ontmoeten en naar optredens gaan. Geen onnodige zorgen aan mijn hoofd en met een open blik de dagen tegemoet zien. Soms moet dat niet meer zijn om een soort van tevredenheid te ervaren. Waren daar niet de overbodige gedachten aan vrienden en vooral vriendinnen, het zou beter geweest zijn.

    Soms gaan de gedachten met een mens aan de haal, dat maakt het niet altijd beter. Gelukkig komen en gaan deze hersenspinsels, zoals de zon die opkomt in de morgen en ’s avonds aan de einder weer verdwijnt. De kunst is om op een goede manier met deze impressies of gedachten om te gaan. Daar probeer ik nu op te oefenen. Het is een uitdaging om de dingen, in en om je, te zien zoals ze zijn en er geen oordeel over te vellen of geëmotioneerd door te raken.

    Nu ja sprookjes duren niet lang en hebben soms een mooi einde. Ik brei zelf een mooi einde aan deze verlofperiode met een uitstapje en een drankje met enkele vrienden. Als het geluk niet jouw kant uitkomt, dan stap ik maar naar het geluk toe, het is allemaal een kwestie van perceptie. Op naar een volgende beloftevolle dag met nieuwe uitdagingen en werk.

  • Onder kabouters

    Jan, Piet en Pol waren drie kabouters van rijpere leeftijd. Ze gingen vaak samen op stap en dronken dan een La Chouffe. Op een zomerse avond waren ze afgesproken op een stadsfestival voor een optreden van Laura, de aimabelste zingende smurfin van het land. Aangezien ze, door de grote opkomst van tieners en hun ouders niets van het optreden konden zien, besloten Jan, Piet en Pol om naar het Pauluspleintje te gaan. Daar zou net een groep uit Bordeaux gaan optreden. Ze vatten post aan de jeneverbar en bestelden nog een La Chouffe. Het optreden blies bijna hun muts van hun hoofden, zoveel herrie kwam er uit de boxen, en af en toe ook iets wat op muziek leek.

    Later op de avond keerden de kabouters terug naar het grote plein. Daar kwamen ze enkele bekenden tegen en ze maakten een praatje over de liefde, het leven en hoe het nog met hen ging. Hetzelfde ogenblik werd de volgende groep aangekondigd: De Ertebrekers. Terwijl Piet om drank ging, was Jan in gedachten op het Nostalgie Beach Festival, waar een leuke smurfen met haar familie zat. Pol rolde een sigaret en zette zijn muts weer recht. Halfweg het optreden hielden de drie vrienden het optreden voor bekeken, ze namen afscheid en gingen elk naar hun paddestoel om te slapen.

    Piet lag te dromen van Laura met haar zoetgevooisde stem. Jan viel als een blok in slaap, hij was namelijk al drie nachten na elkaar op stap geweest en een kabouter is snel uitgeput en moet daarom veel slapen. Al wie het tegendeel beweert weet niks af van kabouters. Wat gebeurde er met Pol? Die arme kabouter overleed aan een gebroken hart, wegens een onbeantwoorde liefde. Het kan ook anders afgelopen zijn, maar dat blijft onder kabouters.

  • Vakantiemodus

    Aanvankelijk zou ik het over het verlof hebben, wat ik tot hiertoe gedaan of niet gedaan heb, maar om ethische en morele redenen zie ik hiervan af. Mijn gedachten fladderen heen en weer tussen wat ik zou willen schrijven en doen vandaag. Straks pen ik een brief naar mijn petekind die op vakantie is in Duitsland, ik denk wel dat ze het leuk zal vinden om een briefje te ontvangen.

    De vraag is wat je moet schrijven naar een meid van twaalf? Ik weet het: ik zal er een leuk verhaaltje van maken. Ondertussen ben ik mijn gedachten verloren tijdens het surfen. Zo is het altijd wel iets om af te dwalen van hetgeen waarmee je bezig bent. Iets opzoeken hier, een mail die binnenkomt daar en ga zo maar door. Vraag is of we beter af zijn met het world wide web en alle aanverwante toepassingen?

    Zouden we niet beter wat dichter bij elkaar zijn in plaats van alle online opmerkingen en berichten? Eens samen op stap gaan, iets gaan drinken en een praatje maken onder vier of meer ogen? Ik moet het toegeven, ik maak me ook schuldig aan wat ik hierboven stel: soms wat te weinig contact in het echte leven en dan maar zoeken naar een babbel met iemand die ver weg is.