• Het is eens iets anders

    Terwijl ik een laptop aan het herstellen ben, een vreemde fout op de harddisk die ik er maar niet uit krijg, heb ik me aan het schrijven gezet. Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen. Het is niet altijd peis en vree op het vlak van informatica. Soms zit ik te zoeken en te zweten op een stom ding. Blijkt dan vaak dat het om een programmafout gaat.

    Niet getreurd, morgen komt ook nog langs, als het morgen niet lukt dan misschien wel overmorgen of de week erop. Ik lig er niet langer wakker van, denk ik dan, terwijl in negentig procent van mijn dromen het over mijn werk gaat. Om maar te zeggen hoe goed ik alles onder controle heb. Nu ja Rome is ook niet op één dag gemaakt troost ik mij dan.

    Terwijl de dagen korter worden lijk ik alsmaar meer in minder te tijd te moeten doen, al kan dat een perceptiefout zijn. Eenmaal de jaren van wijsheid daar zijn dan nemen bepaalde opdrachten meer tijd in. Ook zonder dat je dat wilt. Het is evenwel niet altijd kommer en kwel. Zo zijn er ook nog de leuke teamdagen van de verschillende afdelingen.

  • Niets van belang

    Een mens zou het haast vergeten dat we al voorbij de helft van september zijn. Eenmaal dat de zomervakantie voorbij is, lijkt de tijd dubbel zo snel voorbij te gaan. Na een drukke werkweek was het afgelopen weekend rustig, tijd om de batterijen weer bij te laden. Voor je het weet ga je diep in het rood en dat kan niet de bedoeling zijn.

    Ik moet nog eens kijken voor de gedichtenwedstrijd van Stad Oostende, hoe en wat betreft het indienen van mijn deelname. Tevens moet ik nog eens controleren of er nog andere interessante schrijfwedstrijden zijn waaraan ik wil deelnemen, niet dat ik momenteel tijd in overschot heb om te schrijven. Desnoods maak ik wat tijd vrij, vooral als de nood het hoogst is.

    Dromen doet leven, wat houdt een mens anders op de been? Zonder dromen en verlangens zijn we als mens niks. Soms komen de dromen uit en worden de verwachtingen ingelost. Het is allemaal een kwestie van timing en een portie geluk, ook van het blijven ademen tot je weer in het heden bent. Soms heb ik de neiging me in het nostalgische verleden te wentelen.

  • Droogweg

    Terwijl de nacht valt en ik mijn werk aan het afronden ben, speelt er een muziekje op de achtergrond. Mijn hoofd is leeg en mijn lichaam trekt wat tegen; de naweeën van een weekend vol muziek, lol en vrienden. Het jaarlijkse muziekfestival is weer voorbijgevlogen, de dingen zijn gegaan zoals ik gedroomd heb. Soms zijn dromen geen bedrog maar worden ze werkelijkheid.

    Zolang een mens kan dromen, zijn fantasieën kan realiseren is het leven wel aangenaam, maar wat als de dromen minder leuk zijn en dan uitkomen? Dan zie je er tweemaal van af. We zien de toekomst rooskleurig tegemoet, op naar de winter en de warmte van de haard en de gezelligheid — al moet ik toegeven dat ik toch wel meer hou van de lange zomerse dagen vol zon.

    Voor het ogenblik heb ik geen grootste plannen in het vooruitzicht. Enkele teamfeestjes van de afdelingen waar ik werk zijn in aantocht. Ik moet hiervoor nog ‘huiswerk’ maken. Dat zal ik straks eens doen; eerst dit schrijven afronden, het gaat met horten en stoten. Het voelt aan alsof ik te moe ben om zinnige tekst te schrijven. Ik zal dan maar droogweg afronden.

  • Zen en de zin van het leven

    Het begin van het schooljaar is altijd wel druk: nieuwe computers installeren, maken dat de leerkrachten en leerlingen op Bingel kunnen om hun oefeningen te maken, kijken voor nieuwe aansluitingen in lokalen en ga zo maar door. Om nog maar te zwijgen van andere computerproblemen en allerhande administratieve taken.

    Drie minuten rust inlassen, even stilstaan bij je ademhaling, het zijn zaken die helpen om de drukke dagen door te komen. Ik ben blij dat ik het boek Mindfulness, in de maalstroom van je leven, afgelopen vakantie doorgenomen heb. Alleen moet ik af en toe nog eens een hoofdstukje herlezen om in de juiste mood te blijven.

    Afgelopen vrijdag is er een vriend langs geweest en hij had het boek ‘Het smelt’ van Lise Spit voor mij mee. Ondertussen heb ik al een honderdtal pagina’s gelezen en ik moet zeggen het verhaal spreekt me wel aan, het doet je hunkeren om verder te lezen. Dat zal ik straks ook doen, een beetje in de flow van het lezen verkeren en de rest om me heen even vergeten.