• Werk aan de winkel

    Terwijl de aarde opwarmt en het plastiek alom tegenwoordig is, zit ik hier over de toekomst na te denken. Robots, computers en netwerken hebben onze levens in de greep. Waar het naartoe moet? Geen mens die er nog een deftig antwoord op weet. Welke planeet laten wij achter voor onze kinderen en kleinkinderen? Toch een pertinente vraag!

    Zo las ik afgelopen weekend dat er tegen 2050 meer plastiek dan vis in onze oceanen zal zitten. Een normaal mens stelt zich hierbij toch serieus vragen. Misschien behoor ik buiten die categorie, wie zal het zeggen? Urbanus schreef er begin de jaren zeventig al een liedje over: ‘De wereld is om zeep’. Oud nieuws in nieuwe zakken…

    Ja maar, hoor ik jullie denken, wat kunnen wij daaraan veranderen? Kleine stapjes zetten: kijken welke producten in welke verpakking je koopt. Minder kopen en proberen nog meer te recycleren. Ik moet toegeven dat ik ook soms zondig aan mijn eigen principes: af en toe is het sterker dan mezelf en dan ga ik ook over tot aankoop van niet altijd even nuttige spullen. Er is nog veel werk aan de winkel!

  • Waar was ik gebleven?

    Het loopt allemaal door elkaar in mijn hoofd: de computerproblemen die ik nog moet oplossen op mijn werk, het schrijven van verhalen en meedingen naar prijzen, het maken van een kerst/nieuwjaarskaart. Een mens zou voor minder jeuk beginnen te krijgen. Dan komen ze af dat ik beter moet plannen… Het zal wel zijn: ik wil alles nu en liefst terzelfder tijd als het even kan.

    Zo zal ik er natuurlijk nooit geraken. Gelukkig heb ik binnen afzienbare tijd wat dagen respijt: tijd voor mezelf, tijd om te schrijven en het lezen over schrijven. De boog kan niet altijd gespannen staan, soms moet je eens stoom afblazen. Gelukkig ben ik weer beginnen lopen: dat kan eens deugd doen alles vergeten, door wind en regen een rondje afwerken.

    Nog een geluk dat we niet vooruit kunnen kijken, soms stel je de dingen anders voor dan dat ze zich voordoen. Je kan wel honderd en één manieren bedenken om toekomst tegemoet te treden maar er is slechts één weg. Laten we het erbij houden dat dit de juiste weg is, al kan die soms niet zo leuk zijn. Een mens leert de mindere goede dagen te overleven met deze die wel de moeite waard waren te herinneren.