Op het puntje van mijn tong

Soms heb ik van die momenten dat ik niet op een naam of plaats kan komen. Je weet wel dat je het weet en hoe harder je erop zoekt hoe minder snel je het terug te binnen schiet. Gedachten zijn rare wezens! Van zodra je het loslaat en er niet meer bewust aan denkt dan borrelt de gezochte naam of plaats weer op.

Nog zoiets vreemd is de beleving van tijd. Zo was ik gisteren aan het tekenen in een 3d programma, Blender voor de kenners onder ons. Van zodra ik geconcentreerd bezig was met het uitwerken van een zeepaardje in 3d, kwam ik in een flow terecht. Ik had niet in de gaten dat er zo een paar uur voorbij waren gegaan.

Vanmiddag at ik een appel en beet hierbij op het puntje van mijn tong. Dan pas weet je hoe gevoelig dit geweldig stukje weefsel in je mond wel is. Tijd en gedachten, twee vreemde en abstracte gegevens, die niet eens bestonden voordat de mens op deze wereld verscheen. Waarom zouden we ons zorgen maken?

De commentaren zijn gesloten.