persoonlijk

  • Niets van belang

    Een mens zou het haast vergeten dat we al voorbij de helft van september zijn. Eenmaal dat de zomervakantie voorbij is, lijkt de tijd dubbel zo snel voorbij te gaan. Na een drukke werkweek was het afgelopen weekend rustig, tijd om de batterijen weer bij te laden. Voor je het weet ga je diep in het rood en dat kan niet de bedoeling zijn.

    Ik moet nog eens kijken voor de gedichtenwedstrijd van Stad Oostende, hoe en wat betreft het indienen van mijn deelname. Tevens moet ik nog eens controleren of er nog andere interessante schrijfwedstrijden zijn waaraan ik wil deelnemen, niet dat ik momenteel tijd in overschot heb om te schrijven. Desnoods maak ik wat tijd vrij, vooral als de nood het hoogst is.

    Dromen doet leven, wat houdt een mens anders op de been? Zonder dromen en verlangens zijn we als mens niks. Soms komen de dromen uit en worden de verwachtingen ingelost. Het is allemaal een kwestie van timing en een portie geluk, ook van het blijven ademen tot je weer in het heden bent. Soms heb ik de neiging me in het nostalgische verleden te wentelen.

  • Droogweg

    Terwijl de nacht valt en ik mijn werk aan het afronden ben, speelt er een muziekje op de achtergrond. Mijn hoofd is leeg en mijn lichaam trekt wat tegen; de naweeën van een weekend vol muziek, lol en vrienden. Het jaarlijkse muziekfestival is weer voorbijgevlogen, de dingen zijn gegaan zoals ik gedroomd heb. Soms zijn dromen geen bedrog maar worden ze werkelijkheid.

    Zolang een mens kan dromen, zijn fantasieën kan realiseren is het leven wel aangenaam, maar wat als de dromen minder leuk zijn en dan uitkomen? Dan zie je er tweemaal van af. We zien de toekomst rooskleurig tegemoet, op naar de winter en de warmte van de haard en de gezelligheid — al moet ik toegeven dat ik toch wel meer hou van de lange zomerse dagen vol zon.

    Voor het ogenblik heb ik geen grootste plannen in het vooruitzicht. Enkele teamfeestjes van de afdelingen waar ik werk zijn in aantocht. Ik moet hiervoor nog ‘huiswerk’ maken. Dat zal ik straks eens doen; eerst dit schrijven afronden, het gaat met horten en stoten. Het voelt aan alsof ik te moe ben om zinnige tekst te schrijven. Ik zal dan maar droogweg afronden.

  • Zen en de zin van het leven

    Het begin van het schooljaar is altijd wel druk: nieuwe computers installeren, maken dat de leerkrachten en leerlingen op Bingel kunnen om hun oefeningen te maken, kijken voor nieuwe aansluitingen in lokalen en ga zo maar door. Om nog maar te zwijgen van andere computerproblemen en allerhande administratieve taken.

    Drie minuten rust inlassen, even stilstaan bij je ademhaling, het zijn zaken die helpen om de drukke dagen door te komen. Ik ben blij dat ik het boek Mindfulness, in de maalstroom van je leven, afgelopen vakantie doorgenomen heb. Alleen moet ik af en toe nog eens een hoofdstukje herlezen om in de juiste mood te blijven.

    Afgelopen vrijdag is er een vriend langs geweest en hij had het boek ‘Het smelt’ van Lise Spit voor mij mee. Ondertussen heb ik al een honderdtal pagina’s gelezen en ik moet zeggen het verhaal spreekt me wel aan, het doet je hunkeren om verder te lezen. Dat zal ik straks ook doen, een beetje in de flow van het lezen verkeren en de rest om me heen even vergeten.

  • Hoe zot is dat?

    Afgelopen vrijdag ben ik met de fiets om boodschappen geweest naar Brugge, met dank aan het mooie weer. Eerst ben ik binnengesprongen bij Van Loocke om etsinkt, dan naar de Fnac om enkele leuke muziekjes en om te besluiten naar de Banier. Ik had nog een kortingsbon liggen van het tijdschrift Klasse. Wat spulletjes gekocht om te tekenen en een boek over Gelli Plate printing.

    Toen ik buitenkwam uit de Banier stuurde ik mijn nichtje een berichtje. Ze was met de Magical Saxes, een saxofoonkwartet, ergens aan het spelen in het pittoreske Brugge. Toen ik mijn weg terugkeerde naar de Steenstraat hoorde ik in de verte muziek spelen. Jawel op het Simon Stevensplein zag ik de saxofonisten lustig hun deuntjes spelen, hoe zot was dat?!

    De zaterdag ben ik nog even naar het North Sea Beerfestival geweest, bekende en minder bekende pintjes gaan proeven. Na enkele proeverijen, het glas was maar vijftien centiliter ben ik op het gemak weer naar huis gefietst. Thuisgekomen zag ik op Facebook enkele speciale foto’s van een vriendin met en op haar paard… zotjes.

  • Sprookje

    De zomervakantie leek wel een soort sprookje: uitstapjes maken, mensen ontmoeten en naar optredens gaan. Geen onnodige zorgen aan mijn hoofd en met een open blik de dagen tegemoet zien. Soms moet dat niet meer zijn om een soort van tevredenheid te ervaren. Waren daar niet de overbodige gedachten aan vrienden en vooral vriendinnen, het zou beter geweest zijn.

    Soms gaan de gedachten met een mens aan de haal, dat maakt het niet altijd beter. Gelukkig komen en gaan deze hersenspinsels, zoals de zon die opkomt in de morgen en ’s avonds aan de einder weer verdwijnt. De kunst is om op een goede manier met deze impressies of gedachten om te gaan. Daar probeer ik nu op te oefenen. Het is een uitdaging om de dingen, in en om je, te zien zoals ze zijn en er geen oordeel over te vellen of geëmotioneerd door te raken.

    Nu ja sprookjes duren niet lang en hebben soms een mooi einde. Ik brei zelf een mooi einde aan deze verlofperiode met een uitstapje en een drankje met enkele vrienden. Als het geluk niet jouw kant uitkomt, dan stap ik maar naar het geluk toe, het is allemaal een kwestie van perceptie. Op naar een volgende beloftevolle dag met nieuwe uitdagingen en werk.

  • Vakantiemodus

    Aanvankelijk zou ik het over het verlof hebben, wat ik tot hiertoe gedaan of niet gedaan heb, maar om ethische en morele redenen zie ik hiervan af. Mijn gedachten fladderen heen en weer tussen wat ik zou willen schrijven en doen vandaag. Straks pen ik een brief naar mijn petekind die op vakantie is in Duitsland, ik denk wel dat ze het leuk zal vinden om een briefje te ontvangen.

    De vraag is wat je moet schrijven naar een meid van twaalf? Ik weet het: ik zal er een leuk verhaaltje van maken. Ondertussen ben ik mijn gedachten verloren tijdens het surfen. Zo is het altijd wel iets om af te dwalen van hetgeen waarmee je bezig bent. Iets opzoeken hier, een mail die binnenkomt daar en ga zo maar door. Vraag is of we beter af zijn met het world wide web en alle aanverwante toepassingen?

    Zouden we niet beter wat dichter bij elkaar zijn in plaats van alle online opmerkingen en berichten? Eens samen op stap gaan, iets gaan drinken en een praatje maken onder vier of meer ogen? Ik moet het toegeven, ik maak me ook schuldig aan wat ik hierboven stel: soms wat te weinig contact in het echte leven en dan maar zoeken naar een babbel met iemand die ver weg is.

  • Alles kan op TaZ

    Een beetje moe en verdwaasd zet ik me aan het schrijven. Juli loopt op zijn laatste benen en het is Theater aan Zee in Oostende. De afgelopen dagen viel het weer wat tegen, maar ik heb al enkele leuke stukken gezien. Alles kan op TaZ: zo ga ik op maandag naar het stuk Sontag gaan kijken. Het is juist een kwestie om niet helemaal in de war te raken. Een mens is al zo snel van zijn stuk, er moet nog maar een vlieg een scheet laten en het staat op internet.

    Het is hoog tijd om een digitale rustpauze in te voeren want soms betrap ik mezelf erop dat ik ook meeloop in de mallemolen van posten en allerhande dingen te willen lezen die eigenlijk gewoon tijdverspilling zijn. Een mens is bang dat hij iets zal missen als hij niet online komt, de druk van de massamedia laten ons soms gekke dingen doen. Gewoon even alles uit laten voor enkele dagen, dat kan geen kwaad.

    Jammer dat er geen zo een knop in je hoofd bestaat: even alles uitzetten aan gedachten, mijmeringen en herinneringen zou mij eens deugd doen. Een beetje zen af en toe kan een mens ‘vrij’ maken. Al de rest is ballast, en ik zeul daar teveel van mee heb ik zo de indruk. Ik moet maar eens werk beginnen maken van het lezen van het boek Mindfulness, in de maalstroom van je leven.