computers

  • Rekenen tot in het oneindige

    De afgelopen week ben ik weer goed bezig geweest. Ik zou het eens rustig aandoen. De eerste dagen vielen wel mee. Tot ik het in mijn hoofd kreeg om me te verdiepen in de programmeertaal Swift. Via een app op mijn tablet was dat geen probleem.

    Het ging van kwaad tot erger: de dag erop was ik al bezig met mijn eerste app aan het maken. De dagen daarna wou ik door middel van een nieuwe app boeken kunnen toevoegen op een wegprogramma dat een boekenbibliotheek is. Technologie staat voor niks, maar dan moet de stekker wel inzitten.

    Sedert gisteren is het gedaan met de speeltijd. Het is weer werken geblazen en de ontwikkelde bibApp sputtert tegen. Om de een of andere obscure reden start deze niet meer op. Terwijl ik mijn tablet en laptop aan het updaten ben, heb ik me aan het schrijven gezet, het was er gisteren niet van gekomen.

  • Schrijven om de tijd te verdrijven

    Afgelopen weekend voelde wat vreemd aan. Op donderdagavond hadden we de overburen op bezoek, wat bijpraten met een hapje en een drankje. Voor ik het wist was het veel te laat, de hele vrijdag niet veel uitgespookt. Een geluk dat ik thuis was of het zou nooit goed gekomen zijn. De zaterdag en zondag bezig geweest met het recupereren van foto’s van een defecte schijf.

    Een geluk dat ik van alles in huis heb betreffende computers en randapparatuur. Zo heb ik van zaterdag op zondag een schijfcontrole uitgevoerd en van zondag op maandag de betreffende map met afbeeldingen op mijn laptop gekopieerd. Toen ik deze morgen alles op een externe harddisk wou kopiëren, hield die het na een poos voor bekeken. Deze avond alles op een andere schijf gezet.

    Gisterenavond heb ik tussen het uitlezen van de schijf door enkele kortverhalen voor een wedstrijd geschreven. Dat was het nuttige aan het aangename koppelen. Het werden twee uiteenlopende tekstjes, hopelijk heb ik deze keer meer succes. Ik zou graag nog een ander verhaal verbeteren maar ik mis nu de moed en de fut hiervoor, het zal voor een andere keer zijn.

  • Bizar

    Ik heb me even in afzondering gezet om de afgelopen dagen te overlopen. Soms gaan de dingen anders, sneller dan dat je je ze voorstelde. Zo plaatste ik zaterdagavond een zoekertje om mijn eerste Mac en toebehoren te verkopen. Met een beetje spijt in mijn hart heb ik de boel aan een vriendelijke koper overgelaten: zondagavond was alles de deur uit.

    Zo maak je plannen om dingen aan te passen of te doen, niet alles lukt altijd zoals je voorzien had. Het gebeurt dat je moet wachten op bepaalde dingen zoals een nieuw model computer. Als je je niet inhoudt zou je al je centen verdoen aan spullen waar je achteraf gezien niks aan hebt. Zo koop ik wel eens iets omdat je bepaalde dingen mee kan doen, neem nu de Apple Pencil en iPad als tekentablet.

    Plots overdenk ik het volgende: de belangrijkste dingen in het leven zijn onbetaalbaar. Zoals liefde, genegenheid, vriendschap, gezondheid en geluk. Met de komende feestdagen in het verschiet zal ik dit aan mijn vrienden en familie wensen. Vooral een goede gezondheid, dat is de basisvoorwaarde voor al de rest. Met tijd en aardappelen komt alles uiteindelijk wel op zijn plooi.

  • Prachtige afleiding

    In de plaats dat ik me in de zetel zet met een boekje en achterstallige lectuur lees, neem ik plaats achter mijn laptop en steek ik niks uit. Computers en internet: prachtige afleiding en tijdverdrijf. Ik heb er  een gedacht van gemaakt en me aan het schrijven gezet.

    Het afgelopen weekend was een rustig. Zo heb ik het een en ander thuis kunnen doen, meer nog ik heb zelfs getekend en dat was  al een poos geleden. Waarvoor weekends niet allemaal goed voor zijn. Van tijd tot tijd wat rust nemen doet deugd, de boog kan niet altijd gespannen staan. Een mens is toch zo graag altijd bezig. Om het met een cliché uit te zeggen: druk, druk, druk.

    Deze week zal wellicht niet veel verschillen met vorige week: werken, naar de kunstacademie en eventueel op vrijdag een buikje nemen. Voor het weekend is het volgende gepland: buren bij kunstenaars, zaterdag een oudleerlingenreünie van het Sint-Andereasinstituut. Wie weet kom ik wel klasgenoten tegen. Zondag staat er voorlopig niks gepland, we zien nog wel.

  • Niet geschoten, altijd prijs!

    Verwarring is mijn tussennaam, ik heb er voor de verandering weer last van. Soms weet ik niet goed van welk hout pijlen te maken of weet ik niet wat eerst gedaan en dan gebeurt het dat ik gewoon niks doe. Wat schrijven of een lijstje opstellen met wat ik kan doen brengt vaak verlichting.

    De dagen vliegen voorbij en het is kermis in Oostende: “altijd prijs.” Zelfs al heb je niet geschoten!? Het gebeurt wel dat ik me suf zoek om een computerprobleem op te lossen. Het afgelopen weekend was niet anders, ik blijf dan koppig verder doen tot ik een oplossing vind, ook al weet ik dat het hopeloos is om het op te lossen, wegens technisch niet mogelijk.

    Ik denk dan: moeilijk gaat ook en dan ben ik weer vertrokken voor enkele uren, tot het avond geworden is en ik in uitstel naar het voetbal van de Rode Duivels kijk. Gelukkig hebben ze de wedstrijd gewonnen, al speelden ze op een aardappelveld. Eind goed al goed en alles komt (ooit) in orde.

  • Het is eens iets anders

    Terwijl ik een laptop aan het herstellen ben, een vreemde fout op de harddisk die ik er maar niet uit krijg, heb ik me aan het schrijven gezet. Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen. Het is niet altijd peis en vree op het vlak van informatica. Soms zit ik te zoeken en te zweten op een stom ding. Blijkt dan vaak dat het om een programmafout gaat.

    Niet getreurd, morgen komt ook nog langs, als het morgen niet lukt dan misschien wel overmorgen of de week erop. Ik lig er niet langer wakker van, denk ik dan, terwijl in negentig procent van mijn dromen het over mijn werk gaat. Om maar te zeggen hoe goed ik alles onder controle heb. Nu ja Rome is ook niet op één dag gemaakt troost ik mij dan.

    Terwijl de dagen korter worden lijk ik alsmaar meer in minder te tijd te moeten doen, al kan dat een perceptiefout zijn. Eenmaal de jaren van wijsheid daar zijn dan nemen bepaalde opdrachten meer tijd in. Ook zonder dat je dat wilt. Het is evenwel niet altijd kommer en kwel. Zo zijn er ook nog de leuke teamdagen van de verschillende afdelingen.

  • De mol en andere verhalen

    Ik voel me opgejaagd wild, schrijven tegen de tijd. Het afgelopen weekend heb ik zitten zwoegen om een oude laptop weer in orde te krijgen. Na veel proberen en overwegen heb ik die uiteindelijk geherinstalleerd, vandaag is het me dan gelukt om Nero 11.2 er weer op te krijgen, ik kreeg constant foutmeldingen bij het installeren. Uiteindelijk het .NET framework 4 eraf gegooid en toen lukt het wel. Microsoft, om horens van te krijgen.

    Deze morgen zat ik op een afdeling opeens zonder elektriciteit, zo kan je natuurlijk weinig doen als ict-coördinator. Gelukkig was het euvel na een veertigtal minuten weer hersteld, zwijg me van de werken in Oostende (en omstreken). Wie was hier de mol? Nog even te gaan en ik zet me voor de buis om vol spanning de volgende aflevering van ‘De mol’ te gaan bekijken.

    De tijd is genadeloos en voor ons, mensen en toch zo beperkt. Ik wou soms dat er een paar uur meer waren in een dag, dan kon ik nog wat verder lezen. Of nog wat tekenen, maar dat zal voor morgen en woensdag zijn. Niet op de feiten vooruitlopen, de dagen gaan zo al snel genoeg. Nog net op tijd kan ik dit schrijven posten, nog voor de saboteur weer van start kan gaan.