school

  • Het is eens iets anders

    Terwijl ik een laptop aan het herstellen ben, een vreemde fout op de harddisk die ik er maar niet uit krijg, heb ik me aan het schrijven gezet. Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen. Het is niet altijd peis en vree op het vlak van informatica. Soms zit ik te zoeken en te zweten op een stom ding. Blijkt dan vaak dat het om een programmafout gaat.

    Niet getreurd, morgen komt ook nog langs, als het morgen niet lukt dan misschien wel overmorgen of de week erop. Ik lig er niet langer wakker van, denk ik dan, terwijl in negentig procent van mijn dromen het over mijn werk gaat. Om maar te zeggen hoe goed ik alles onder controle heb. Nu ja Rome is ook niet op één dag gemaakt troost ik mij dan.

    Terwijl de dagen korter worden lijk ik alsmaar meer in minder te tijd te moeten doen, al kan dat een perceptiefout zijn. Eenmaal de jaren van wijsheid daar zijn dan nemen bepaalde opdrachten meer tijd in. Ook zonder dat je dat wilt. Het is evenwel niet altijd kommer en kwel. Zo zijn er ook nog de leuke teamdagen van de verschillende afdelingen.

  • Zen en de zin van het leven

    Het begin van het schooljaar is altijd wel druk: nieuwe computers installeren, maken dat de leerkrachten en leerlingen op Bingel kunnen om hun oefeningen te maken, kijken voor nieuwe aansluitingen in lokalen en ga zo maar door. Om nog maar te zwijgen van andere computerproblemen en allerhande administratieve taken.

    Drie minuten rust inlassen, even stilstaan bij je ademhaling, het zijn zaken die helpen om de drukke dagen door te komen. Ik ben blij dat ik het boek Mindfulness, in de maalstroom van je leven, afgelopen vakantie doorgenomen heb. Alleen moet ik af en toe nog eens een hoofdstukje herlezen om in de juiste mood te blijven.

    Afgelopen vrijdag is er een vriend langs geweest en hij had het boek ‘Het smelt’ van Lise Spit voor mij mee. Ondertussen heb ik al een honderdtal pagina’s gelezen en ik moet zeggen het verhaal spreekt me wel aan, het doet je hunkeren om verder te lezen. Dat zal ik straks ook doen, een beetje in de flow van het lezen verkeren en de rest om me heen even vergeten.

  • De laatste loodjes

    Het afgelopen weekend hebben we officieel afscheid genomen van één van de directeuren van de afdelingen waar ik werk. Het zat helemaal goed: van afscheidswoordjes tot en met de receptie, alles was tip top in orde. Afscheid nemen in stijl als het ware met hier en daar ook een traan. Zeg nu nog dat niemand onvervangbaar is!? Ik mag er niet aan denken om mijn loopbaan af te sluiten, hopelijk heb ik nog jaren te gaan.

    Met de vergrijzing van onze maatschappij weet je niet of er nog pensioen zal bestaan tegen de tijd dat we een volle loopbaan gewerkt hebben. Gelukkig zijn dat zorgen voor later, we gaan er nu eerst van profiteren: muziekje opgezet, check, tekstje schrijven, check, dagdromen… geen match. Veel plannen de komende weken, eerst en vooral nog kijken om enkele tickets voor festivals. Zoals Cactus, Bryan Adams en Dranouter.

    Zo zijn we aan de laatste werkdagen van dit schooljaar aangekomen en tevens zijn er dan nog enkele etentjes. Dus de kalender is behoorlijk gevuld, ik heb zelfs  enkele activiteiten aan mij laten voorbijgaan of ik was deze week niet meer thuis. Sneuvelen net voor de eindmeet is iets dat ik kan missen als kiespijn. Dus doen we verder zoals we bezig zijn. Een mens kan maar voortdoen tot hij klaar is.

  • Netwerken

    Op een week tijd zijn we op een school overgegaan van een overbelast netwerk vol problemen naar een topologisch beheersbaar en beveiligd netwerk. Een weekendje doorwerken was de boodschap, morgen ruim ik de restjes op en kijk ik waar er nog mankementen zijn. Daarna komt het fijn afstellen van de firewall aan de orde. Dat wordt nog wat zelfstudie en uittesten.

    Tussen de werkzaamheden door heb ik nog een avondje uit en een Chiroquiz te verteren had, met als gevolg dat ik nu murw voor mijn laptop zit. Er komt, bij wijze van spreken, geen pap meer over mijn lippen — dat lijkt me een kromme vergelijking. Na de uitzending van De mol, kruip ik vanavond onder de wol. Zeker weten!

    Komende vrijdag is er een expo van de leerlingen van de afdeling vrije grafiek van de kunstacademie aan zee. Ik behoor tot dit selecte groepje en afgelopen week heb ik een ets en een droge naald op pvc ingekaderd, nu nog de werkjes op gaan hangen. Zaterdag is er een feestje van de medewerkers van Leffinge Leuren. Allen daarheen, gelukkig staat de krokusvakantie voor de deur of ik redde het niet.

  • Oktoberblues

    Na de zomer en nazomer komt de herfst. Dan vraag ik me af of ik de oktoberblues zal krijgen? De dagen worden korter en de nachten langer, maar dat wil nog niet zeggen dat ik daarom meer slaap. Zelfs als ik slaap ben ik nog in gedachten bezig met het werk; dan komen er allerlei rare dromen, ik vraag me soms af van waar ik het allemaal blijf halen.

    Afgelopen drie dagen ben ik vooral met het in orde brengen van mijn oude laptop bezig geweest: de tweede partitie met Linux erop is nu weer in orde. Na veel zwoegen, zweten en vooral updaten. Enkel moet ik nog het probleem om vlotter files op de netwerkschijf van school in orde krijgen. Deze middag ben ik daaraan bezig geweest maar het is nog niet helemaal zoals het hoort. Straks misschien even zoeken en testen, komt in orde.

    Nog een kleine inspanning en we hebben een weekje om uit te blazen. Ligt het aan mij of is het gewoon zo, het lijkt nog een eeuwigheid ver, al vliegt de tijd zo snel. Vooral als je met computers bezig bent, en als een gek allerlei commando’s zit in te voeren om een onstabiel systeem weer in orde te krijgen. Uiteindelijk wel in mijn opzet geslaagd: eind goed, al goed.

  • Nada

    Ik voel me incompleet, ik kan met mijn beperkte vermogens geen muziek creëren. Ik hou zoveel van muziek maar dat beperkt zich tot passief consumeren. Zelf een sfeer oproepen en dat omzetten in een stukje muziek is niet aan mij besteed. Op canvas.be zag ik een uitzending over Daan, hoe die in een desolate streek in Spanje het ene na het andere sfeermuziekje uit zijn gitaar of keyboard toverde. Ik werd er jaloers van. Het was prachtige filmische televisie.

    Weerom blijf ik met woorden over. Ik noteer hetgeen door mijn hoofd gaat. Vreemd toch dat die gedachten zo moeilijk te vatten zijn, zowel in woord, beeld als in klank. Ik zit al enige dagen met een nummer in mijn hoofd. Internet of iTunes biedt geen uitkomst. Het was een bisnummer van Roland en band met hun tribute to Moondog.

    Afgelopen weekend was er eentje om in te kaderen: zaterdag was er een super-geslaagde teamdag van één van de scholen waar ik werk. De dag erop heb ik toch even moeten uitrusten van de geleverde inspanningen. Zo heb ik de opgenomen programma’s van op de digibox bekeken: een aflevering over Vincent van Gogh en de tweede uitzending van Bevergem, dat is te zot voor woorden!

  • Eerste schooldag

    Nog een laatste bericht tijdens de maand augustus. Morgen komen de kinderen weer op school; het zal weer een drukte van je welste worden. Het is mooi geweest ik heb een zevental weken vakantie gehad; we mogen niet klagen. Eén september ligt op de loer, het werk ook. Gelukkig weet ik wat gedaan, of anders gezegd weet ik soms niet wat eerst gedaan. De eerste dagen is er toch wel wat druk om alles rond te krijgen.

    Straks nog wat televisie kijken, eens spieken wat er zoal is deze avond. Er is eigenlijk geen bal op de buis. Dan maar wat in de zetel hangen en misschien nog wat lezen in het tijdschrift Zoom (over fotografie). We zien het straks wel of ik naar Koppen XL zal kijken, een reportage over de kledingindustrie en de uitbuiting van de Aziatische arbeiders. Je zou van minder mistroostig worden.

    Net zoals de kindjes die voor het eerst naar school moeten gaan, die zullen ook wat triest zijn, maar daar trek ik me niks van aan. Elk zijn tijd zeg ik dan. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Je weet nooit wanneer je tijd om te gaan is gekomen… Met deze woorden wil ik dit schrijven afronden. Hopelijk volgt er in de nabije toekomst een rijker gegeven aan tekstmateriaal, want dit ruikt naar bloedarmoede.