schrijven

  • Fris in februari

    Soms vraagt een mens zich af waarom hij bepaalde dingen blijft doen, zoals elke week een berichtje posten. Ik heb me al meermaals afgevraagd voor wie of wat doe ik het? In een opwelling heb ik een belofte aan mezelf gemaakt om dit te blijven doen, na een periode dat ik het wat moeilijk had. Een afspraak met mezelf als het ware en die breek je niet makkelijk.

    Het afgelopen weekend heb ik een probleem uit de wereld geholpen: enkele pagina’s van een webtoepassing aanpassen naar hedendaagsere standaarden. Ik vroeg me al die tijd af waarom het niet wilde werken. Zaterdagavond was er een etentje met een afdeling van school waar ik werk. Het was een stevig feestje, ik heb me geamuseerd. Het was super!

    Deze week is het eindelijk aangenaam winterweer: koud en zon. Ik begin naar de lente te verlangen, de dagen worden al wat langer en het doet deugd om de zon te voelen en te zien. Nog even doorbijten en het is krokusvakantie. De achterstallige lectuur stapelt zich verder op. Deze avond heb ik enkele pagina’s gelezen in Psyche en Brein. Jammer dat de dagen maar vierentwintig uren tellen.

  • Schrijven om de tijd te verdrijven

    Afgelopen weekend voelde wat vreemd aan. Op donderdagavond hadden we de overburen op bezoek, wat bijpraten met een hapje en een drankje. Voor ik het wist was het veel te laat, de hele vrijdag niet veel uitgespookt. Een geluk dat ik thuis was of het zou nooit goed gekomen zijn. De zaterdag en zondag bezig geweest met het recupereren van foto’s van een defecte schijf.

    Een geluk dat ik van alles in huis heb betreffende computers en randapparatuur. Zo heb ik van zaterdag op zondag een schijfcontrole uitgevoerd en van zondag op maandag de betreffende map met afbeeldingen op mijn laptop gekopieerd. Toen ik deze morgen alles op een externe harddisk wou kopiëren, hield die het na een poos voor bekeken. Deze avond alles op een andere schijf gezet.

    Gisterenavond heb ik tussen het uitlezen van de schijf door enkele kortverhalen voor een wedstrijd geschreven. Dat was het nuttige aan het aangename koppelen. Het werden twee uiteenlopende tekstjes, hopelijk heb ik deze keer meer succes. Ik zou graag nog een ander verhaal verbeteren maar ik mis nu de moed en de fut hiervoor, het zal voor een andere keer zijn.

  • Voor het weer bedtijd is

    Ik heb deze avond nog wat muziekcd’s in een Access bestand gestopt. Zo heb ik gisteren, of was het zaterdag, een nieuwe virtuele machine op mijn laptop gezet. Wel gek om Windows te zien draaien op een Mac Book. Het kan, en ik moet het ook nog op een laptop van een directeur uitvoeren, dus dacht ik waarom niet eens thuis uitproberen.

    Zo vliegen de uren natuurlijk voorbij, ik moet er geen tekening bij maken denk ik. Ik zie zowaar scheel van de hele tijd op mijn scherm te kijken. Nog een negental cd’s te gaan en ik ben klaar. Ik ben dan zo een kieken die alles in orde wilt hebben, een aantal cd’s had ik ingevoerd zonder de tijd bij de songs, dus heb ik die overgedaan.

    Het is lang geleden dat ik nog in Access gewerkt heb. Ik vind nog maar moeilijk mijn weg tussen de menu’s, code en mogelijkheden. Het was misschien geen slecht idee om nog wat te prutsen in het programma, kwestie van het geheugen wat op te frissen. Ik moet dringend afronden, de klok roept dat het tijd is om te gaan slapen!

  • Een nieuw jaar, een nieuw begin

    Laat dit jaar een vervolg zijn op wat ons vorig jaar bracht: geluk, vriendschap en een gezond leven. Dit wens ik iedereen van harte toe. Rust en vrede voor de mensheid, ik kan er maar op hopen. Honderd jaar na het eind van de grote oorlog is dat geen loze gedachte.

    Verder laat ik me dit jaar verrassen, ik ben benieuwd of en wat 2018 aan speciale dingen voor mij in petto heeft. Ik borduur verder op het eind van vorig jaar. Zo zet ik het jaar al schrijvend in, kwestie van het gevoel in de vingers niet te verliezen en de dingen in mijn leven een plaats te kunnen geven.

    De eerste week van het jaar zit al aardig vol, als dit het beeld is van hoe het dit jaar zal verlopen dan belooft het druk te worden. Dat hoeft geen probleem te geven zolang een mens bezig is dan vliegt de tijd. Zo heb je geen kans om te piekeren of om je slecht te voelen. Laat 2018 prachtig zijn!

  • Waar was ik gebleven?

    Het loopt allemaal door elkaar in mijn hoofd: de computerproblemen die ik nog moet oplossen op mijn werk, het schrijven van verhalen en meedingen naar prijzen, het maken van een kerst/nieuwjaarskaart. Een mens zou voor minder jeuk beginnen te krijgen. Dan komen ze af dat ik beter moet plannen… Het zal wel zijn: ik wil alles nu en liefst terzelfder tijd als het even kan.

    Zo zal ik er natuurlijk nooit geraken. Gelukkig heb ik binnen afzienbare tijd wat dagen respijt: tijd voor mezelf, tijd om te schrijven en het lezen over schrijven. De boog kan niet altijd gespannen staan, soms moet je eens stoom afblazen. Gelukkig ben ik weer beginnen lopen: dat kan eens deugd doen alles vergeten, door wind en regen een rondje afwerken.

    Nog een geluk dat we niet vooruit kunnen kijken, soms stel je de dingen anders voor dan dat ze zich voordoen. Je kan wel honderd en één manieren bedenken om toekomst tegemoet te treden maar er is slechts één weg. Laten we het erbij houden dat dit de juiste weg is, al kan die soms niet zo leuk zijn. Een mens leert de mindere goede dagen te overleven met deze die wel de moeite waard waren te herinneren.

  • Vakantiemodus

    Aanvankelijk zou ik het over het verlof hebben, wat ik tot hiertoe gedaan of niet gedaan heb, maar om ethische en morele redenen zie ik hiervan af. Mijn gedachten fladderen heen en weer tussen wat ik zou willen schrijven en doen vandaag. Straks pen ik een brief naar mijn petekind die op vakantie is in Duitsland, ik denk wel dat ze het leuk zal vinden om een briefje te ontvangen.

    De vraag is wat je moet schrijven naar een meid van twaalf? Ik weet het: ik zal er een leuk verhaaltje van maken. Ondertussen ben ik mijn gedachten verloren tijdens het surfen. Zo is het altijd wel iets om af te dwalen van hetgeen waarmee je bezig bent. Iets opzoeken hier, een mail die binnenkomt daar en ga zo maar door. Vraag is of we beter af zijn met het world wide web en alle aanverwante toepassingen?

    Zouden we niet beter wat dichter bij elkaar zijn in plaats van alle online opmerkingen en berichten? Eens samen op stap gaan, iets gaan drinken en een praatje maken onder vier of meer ogen? Ik moet het toegeven, ik maak me ook schuldig aan wat ik hierboven stel: soms wat te weinig contact in het echte leven en dan maar zoeken naar een babbel met iemand die ver weg is.

  • Verdwaald

    Afgelopen weekend heb ik zo goed en zo kwaad als het kon de Wijnendaleroute proberen te rijden. De eerste fout, nu ik het parcours op mijn laptop bekijk, is dat ik tot in Torhout gereden ben. Daar waren een of andere feestelijkheden waardoor je maar moeilijk met de fiets door de mensenmassa kon. Na wat omwegen ben ik aan het bos van Wijnendale gekomen.

    Daar beging ik mijn tweede fout: in plaats van langs het bos, in de richting van de kust te rijden, dacht ik slimmer te zijn en heb ik mijn geluk beproeft door het bos in te rijden. Na een klein halfuurtje fietsen op de toegelaten paden raakte ik gelukkig weer aan de plaats waar ik begonnen was. Voor je het weet zou je verdwalen en zat ik daar nog rondjes te rijden.

    Ik vermoed dat de kleine helft van de bordjes, die de weg aanduiden, gewoon verdwenen zijn. Het was wat zoeken en schatten langs waar ik met mijn fiets heen moest maar eenmaal in Koekelare vond ik mijn weg behoorlijk gemakkelijk terug. Ik was blij dat ik na een kleine drie uur weer thuis geraakt ben, de hitte en de wind waren te doen maar ik had toch een hongertje toen ik aankwam.