tijd

  • Soms vraagt een mens zich af

    Zoveel vragen, zo weinig antwoorden, zoveel dat ik nog allemaal zou willen doen, hier en nu, maar zo weinig tijd. Afgelopen week heb ik toch wel het een en ander afgewerkt: zo heb ik wat geschreven, ben ik nog wat voor het werk bezig geweest en heb ik een deel van mijn bureau opgeruimd. Lees: krantenknipsels doornemen, selecteren en wegdoen.

    Ik ben zelfs gaan kijken in de Grote Post naar de werken van de beeldhouwers en interactieve media van de Kunstacademie aan Zee, ik vond het een mooie opstelling. In het passeren ben ik even op een school langs geweest en gezien dat de elektriciens aan het werk waren. Het was daardoor dat ik niet meer op de firewall kon want de elektriciteit lag af.

    Waar ik afgelopen week niet meer toe gekomen ben is: een nieuwe website voor mezelf te ontwerpen, noch om wat reclame te maken voor mijn bijberoep. Deze twee zaken stonden evenwel bovenaan mijn lijst. Ik heb het verdaagd naar een later tijdstip, net als het herschrijven van de novelle ‘Zijn testament’. Ik dacht tevens enkele kortfilms te kunnen maken, het weer was ernaar, verder dan enkele losse notities ben ik niet gekomen.

  • Katoog

    De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met letters op mijn computer te zetten. Kort samengevat komt het hierop neer: ik heb tijdens mijn bisjaar grafische vormgeving een poging ondernomen om een nieuw lettertype te ontwerpen. Na een korte zoektocht in mijn digitaal archief bleek de data op een defecte zipdrive te staan. Er restte mij enkele prints met de onderkast en kapitalen van het betreffende font.

    Destijds was ik smoorverliefd op een jonge dame die in het derde jaar zat; ik doopte het lettertype Cateye. Het was een schreefloze letter die als tekstletter goed leesbaar zou moeten zijn. Dat moet ik later nog eens nagaan. Nu moet ik nog de ingescande hoofdletters omzetten en in het programma FontForge inbrengen. Daarna kan ik het afgewerkte lettertype aanmaken.

    Daarnet heb ik wat in de tuin gewerkt en ik dacht bij mezelf: bovenstaande is al even zinloos als het verwijderen van gras en onkruid uit de tuin. Na enkele weken zie je niet meer dat je langs bent geweest en staat er nieuw gras en onkruid, de natuur is meedogenloos. Ondertussen tikt de klok rustig verder en trekt zich niks aan van wie wat al dan niet doet. De tijd is een genadeloze kannibaal en verslind ons vroeg of laat allemaal.

  • Harde tijden

    We hebben een weekje verlof achter de rug; waarin niks wezenlijks is gebeurd. Deze morgen was het wat moeilijker om op te staan en de dag aan te vatten maar eenmaal van start blijf je doorgaan tot alles is opgelost; zo ook het probleem met een pc op school. Ik ben wat te lang bezig geweest om alles weer in orde te krijgen. Er was gewoon geen beginnen meer aan merkte ik toen ik het systeem teruggezet heb. Zo leert een mens nog alle dagen bij.

    Ondertussen ben ik het noorden kwijt wat het vervolg van dit schrijven betreft. Zoals zo vaak word ik te gemakkelijk afgeleid van de dingen waarmee ik bezig ben, dan zit ik weer eens te kijken op FB of te chatten op één of andere chatsite en zo is het altijd wel wat. Het zal niet aan de muziek gelegen hebben noch aan de ideeën gewoon aan het feit dat ik me te makkelijk laat afleiden.

    Misschien dat ik alles wat meer op me moet laten afkomen in de plaats van te hard te zoeken naar dingen die ik ontbeer. Iedereen heeft nood aan wat genegenheid, warmte, een luisterend oor, affectie en wat weet ik nog allemaal… Of zoals Stijn Meuris het zingt: ‘Harde tijden eenzaam lijden. Harde tijden niks voor mij. Harde tijden eenzame meiden. Harde tijden gaan voorbij.’

  • Prietpraat

    Het zijn koude winterse dagen en ik heb me aan mijn laptop gezet om te surfen, schrijven en chatten. Niks kan me boeien: surfen begin ik vervelend te vinden, het schrijven wil niet vlotten en het chatten is een hoop geneuzel in een venstertje. Na de middag heb ik een kort verhaal op mijn computer ingevoerd, toen had ik het gevoel dat ik goed bezig was, hoe dingen kunnen veranderen.

    Soms wil een mens een praatje maken met iemand en dan komen er geen woorden, blijft alles als een wolk in je hoofd hangen. Vaak wil een mens zwijgen of vindt hij de woorden niet die hij op dat eigenste moment zou moeten zeggen. Zo is het altijd wel wat en ondertussen kabbelen de seconden verder als was het gisteren morgen en vergeten we er nu het beste van te maken.

    De clou van het leven schijnt in het heden te ‘zijn’ en al de rest moet je laten rusten. Wat geweest is kan je niet meer veranderen en wat komen moet dat zie je dan wel weer; bewust in het nu staan het is zo verdomd moeilijk. De gedachten dwalen toch zo makkelijk af naar als dan, zou of moest het nu eens zus of zo zijn. Neen het is zoals het is, niet meer of minder…

  • Heden ten dage

    Niks nieuws onder de zon: de afgelopen dagen was ik een beetje futloos. Zo werd ik gisteren plots verkouden en zit ik nu met een snotneus. Ik kan het haast niet geloven dat we alweer halfweg maart zijn, waar zijn die dagen toch naartoe? Het was precies gisteren dat het 2015 werd en binnen twee weken is er reeds een vierde van het jaar voorbij. Snappen wie het kan.

    Ondertussen blijf ik maar lijstjes aanleggen met uit te voeren werkjes. Het trio lezen, schrijven en tekenen voert de lijst aan. Raar toch als je zeeën van tijd hebt dat er dan vaak weinig concreets uit voort komt. Het is maar als je je in een cursus — of opleiding — inschrijft dat er werk wordt verzet; ik heb meer dan een stok achter de deur nodig. Een pak rammel dat ja.

    Het is verdacht stil rondom mij, geen nieuws van de vrienden, op het werk is het kalm, … Is dit de spreekwoordelijke stilte voor de storm? Ik mag hopen van niet want ik ben niet zo erg gesteld op stormweer, noch op een overvolle agenda. Het volgende weekend ga ik naar de tentoonstelling Profumo di mare gaan kijken in de Venetiaanse gaanderijen. Er stellen enkele kennissen tentoon.

  • De dagen worden langer

    Het lijkt wel een contradictie in terminis: de dagen worden langer en ik heb alsmaar minder tijd. Neem nu afgelopen weekend: niks wezenlijks uitgespookt. Zaterdagavond op mijn nichtjes gepast en terwijl zij lagen te slapen naar The Sixth Sense gekeken, geen slechte film maar wel slecht geslapen die nacht. Het één had niks met het ander te maken, gewoon wakker geworden half één en na vier uur pas weer écht de slaap kunnen vatten. 

     

    Zondag ontbeten en dan naar huis gereden. Na het middageten mijn nachtrust van de avond voordien ingehaald. Daarna een wandeling gemaakt. Terug thuis me rustig in een hoekje gezet met een boekje: de biografie van Steve Jobs; jongens wat een kanjer van een boek gelukkig leest het als een trein. Ik kan me nauwelijks bedwingen om verderop in het boek te bladeren om hier en daar een fragment te lezen.

     

    Volgend jaar neem ik een sabbat jaar. Eens een jaar geen kunstacademie en een eigen project opstarten. Ik wil een Graphic Novell gaan maken, het hoe en wat moet ik nog verder onderzoeken. Al heb ik wel al enkele ideeën waar het naartoe moet. Een jaartje voorbereiden en daarna vrije grafiek gaan volgen in de kunstacademie om daar alles uit te werken. Als dat geen mooie vooruitzichten zijn dan weet ik het ook niet meer.

  • Verloren tijd

    In tegenstelling tot vorige week weet ik deze avond weinig boeiends te vertellen. Afgelopen week is voorbij geslopen. Woensdagmiddag en -avond heb ik niks uitgespookt. Ik zou thuis wat verder werken aan het Kinect-project voor de kunstacademie. Mooi niet dus. Donderdag wel naar de kunstacademie geweest maar evenmin veel gedaan.

    Op school de gewone dingen: kapotte harddisks = herstellen van computers. Als afwisseling eens een lesje geven: 'hoe een klasblog te maken’ tijdens een pedagogische studiedag. Zo werd het vrijdag: weerom veel intentie maar weinig of niks gedaan. Een nieuwe schijf gebrand met Gparted op, heb ik nodig voor school. De download duurde een eeuwigheid. Toch eens kijken om internet aan te passen en over te stappen op VDSL?

    Zaterdag een uur of drie voor school zitten rammelen aan een website waar een enquête voor de leerkrachten op komt te staan. Uiteindelijk toch nog een redelijk resultaat bereikt. Zondag was er een jaarmis voor mijn grootouders langs moeders zijde. Na de eucharistie wat gaan eten met tante en mijn dooppeter in Diksmuide (aan de overkant van de Ijzertoren). Thuis gekomen mail bekeken en wat zitten kletsen op MSN. Na het eten wat tv gekeken.