vakantie

  • Hoe zot is dat?

    Afgelopen vrijdag ben ik met de fiets om boodschappen geweest naar Brugge, met dank aan het mooie weer. Eerst ben ik binnengesprongen bij Van Loocke om etsinkt, dan naar de Fnac om enkele leuke muziekjes en om te besluiten naar de Banier. Ik had nog een kortingsbon liggen van het tijdschrift Klasse. Wat spulletjes gekocht om te tekenen en een boek over Gelli Plate printing.

    Toen ik buitenkwam uit de Banier stuurde ik mijn nichtje een berichtje. Ze was met de Magical Saxes, een saxofoonkwartet, ergens aan het spelen in het pittoreske Brugge. Toen ik mijn weg terugkeerde naar de Steenstraat hoorde ik in de verte muziek spelen. Jawel op het Simon Stevensplein zag ik de saxofonisten lustig hun deuntjes spelen, hoe zot was dat?!

    De zaterdag ben ik nog even naar het North Sea Beerfestival geweest, bekende en minder bekende pintjes gaan proeven. Na enkele proeverijen, het glas was maar vijftien centiliter ben ik op het gemak weer naar huis gefietst. Thuisgekomen zag ik op Facebook enkele speciale foto’s van een vriendin met en op haar paard… zotjes.

  • Sprookje

    De zomervakantie leek wel een soort sprookje: uitstapjes maken, mensen ontmoeten en naar optredens gaan. Geen onnodige zorgen aan mijn hoofd en met een open blik de dagen tegemoet zien. Soms moet dat niet meer zijn om een soort van tevredenheid te ervaren. Waren daar niet de overbodige gedachten aan vrienden en vooral vriendinnen, het zou beter geweest zijn.

    Soms gaan de gedachten met een mens aan de haal, dat maakt het niet altijd beter. Gelukkig komen en gaan deze hersenspinsels, zoals de zon die opkomt in de morgen en ’s avonds aan de einder weer verdwijnt. De kunst is om op een goede manier met deze impressies of gedachten om te gaan. Daar probeer ik nu op te oefenen. Het is een uitdaging om de dingen, in en om je, te zien zoals ze zijn en er geen oordeel over te vellen of geëmotioneerd door te raken.

    Nu ja sprookjes duren niet lang en hebben soms een mooi einde. Ik brei zelf een mooi einde aan deze verlofperiode met een uitstapje en een drankje met enkele vrienden. Als het geluk niet jouw kant uitkomt, dan stap ik maar naar het geluk toe, het is allemaal een kwestie van perceptie. Op naar een volgende beloftevolle dag met nieuwe uitdagingen en werk.

  • Vakantiemodus

    Aanvankelijk zou ik het over het verlof hebben, wat ik tot hiertoe gedaan of niet gedaan heb, maar om ethische en morele redenen zie ik hiervan af. Mijn gedachten fladderen heen en weer tussen wat ik zou willen schrijven en doen vandaag. Straks pen ik een brief naar mijn petekind die op vakantie is in Duitsland, ik denk wel dat ze het leuk zal vinden om een briefje te ontvangen.

    De vraag is wat je moet schrijven naar een meid van twaalf? Ik weet het: ik zal er een leuk verhaaltje van maken. Ondertussen ben ik mijn gedachten verloren tijdens het surfen. Zo is het altijd wel iets om af te dwalen van hetgeen waarmee je bezig bent. Iets opzoeken hier, een mail die binnenkomt daar en ga zo maar door. Vraag is of we beter af zijn met het world wide web en alle aanverwante toepassingen?

    Zouden we niet beter wat dichter bij elkaar zijn in plaats van alle online opmerkingen en berichten? Eens samen op stap gaan, iets gaan drinken en een praatje maken onder vier of meer ogen? Ik moet het toegeven, ik maak me ook schuldig aan wat ik hierboven stel: soms wat te weinig contact in het echte leven en dan maar zoeken naar een babbel met iemand die ver weg is.

  • Vriendschap

    Een vriendschap tussen man en vrouw, het kan, al is het niet altijd evident. Als er gevoelens komen van één zijde dan is het vaak om zeep en net dat maakt het soms moeilijk om een goed evenwicht te vinden. Geen verwachtingen koesteren en genieten van het moment van het samen zijn dat is vriendschap, al de rest is bijzaak en maakt de dingen ongewenst ingewikkeld.

    Soms veranderen de verhoudingen tussen mensen, een single vindt een lief en wordt een koppel. Zo krimpt tijd om met vrienden om te gaan, vriendschappen komen en verwateren. Dat is een deel van het leven, waar we moeten proberen mee leren om te gaan. Dit schrijven is een ode aan de vriendschap, de mensen die ik ken en het leven.

    Het is niet altijd mogelijk om, in deze tijden van hitte, het hoofd koel te houden. Gevoelens en verlangens zijn niet uit te zetten met een schakelaar. Was het soms maar zo eenvoudig; het zou er op deze aarde heel wat beter uitzien. Ik overdacht gisteren nog, naar aanleiding van een reportage op Canvas, hoe een mens in een monster kan veranderen als bepaalde gebeurtenissen plaatsgrijpen.

  • De tijd is kort

    Het leven is iets raar, dat soms niet genoeg gekoesterd of gevierd wordt. Het is niet voor iedereen hetzelfde. Soms brengt het leven ons geluk, een andere keer zien we door het bos de bomen niet meer. Het is niet altijd makkelijk om sombere gedachten de baas te blijven, maar we moeten proberen er het beste blijven van te maken. Moeilijk gaat ook.

    Nieuw leven verwelkomen en afscheid nemen, twee zijden van hetzelfde gebeuren. Af en toe eens stilstaan bij de dingen des leven kan geen kwaad, dankbaar zijn voor de mooie dagen die we mogen beleven. Ook al gaat het eens een dag of twee minder goed, dan het is niet altijd even makkelijk om in jezelf te blijven geloven. Put moed uit de leuke dingen van het leven, het gaat jullie goed engelen…

    Nog een klein duwtje en dan doe ik ook de boeken toe om in vakantie te gaan. Een mens mag blij zijn dat hij veel om handen heeft, nog de laatste dingen in orde brengen en dan komt er tijd voor andere taken en feestjes. Aan afspraken geen gebrek, ik vrees dat de tijd tijdens deze vakantie ook zo weer snel om zal zijn, maar dan kunnen we weer met volle moed aan de slag!

  • De laatste loodjes

    Het afgelopen weekend hebben we officieel afscheid genomen van één van de directeuren van de afdelingen waar ik werk. Het zat helemaal goed: van afscheidswoordjes tot en met de receptie, alles was tip top in orde. Afscheid nemen in stijl als het ware met hier en daar ook een traan. Zeg nu nog dat niemand onvervangbaar is!? Ik mag er niet aan denken om mijn loopbaan af te sluiten, hopelijk heb ik nog jaren te gaan.

    Met de vergrijzing van onze maatschappij weet je niet of er nog pensioen zal bestaan tegen de tijd dat we een volle loopbaan gewerkt hebben. Gelukkig zijn dat zorgen voor later, we gaan er nu eerst van profiteren: muziekje opgezet, check, tekstje schrijven, check, dagdromen… geen match. Veel plannen de komende weken, eerst en vooral nog kijken om enkele tickets voor festivals. Zoals Cactus, Bryan Adams en Dranouter.

    Zo zijn we aan de laatste werkdagen van dit schooljaar aangekomen en tevens zijn er dan nog enkele etentjes. Dus de kalender is behoorlijk gevuld, ik heb zelfs  enkele activiteiten aan mij laten voorbijgaan of ik was deze week niet meer thuis. Sneuvelen net voor de eindmeet is iets dat ik kan missen als kiespijn. Dus doen we verder zoals we bezig zijn. Een mens kan maar voortdoen tot hij klaar is.

  • Vrije dagen doen aan vakantie denken

    De afgelopen dagen was het precies gelijk vakantie: een aantal vrije dagen met zon overgoten, dat heeft een zomergevoel. Vraag me niet meer wat ik allemaal gedaan heb, ik ben het vergeten. Dat heb je zo met vrije dagen. Soms moet je de dingen eens rustig aandoen, een fietstochtje maken of een concertje meepikken, moet kunnen. Daarvoor zijn die dagen gemaakt.

    Het volgende staat nog op het programma: schrijven voor verschillende schrijfwedstrijden. Eentje over ‘zaterdagavond’ en eentje over ‘droomverhalen’. Een paar duizend woorden, dat komt in orde. Het schooljaar zal nu snel voorbij zijn, vier juli is de laatste werkdag en dan genieten van een deugddoend verlof, tot ergens tweeëntwintig augustus, dan zullen we er weer met volle moed invliegen.

    Ik moet nog eens kijken en afstemmen om naar het Cactusfestival te gaan. Misschien op zaterdag acht juli? Eens kijken hoe, wie er komt en wat er te beleven valt. Ook probeer ik dit jaar wat sneller tickets voor Theater aan Zee aan te schaffen, de afgelopen jaren was ik wat aan de late kant en dan mis je wel interessante voorstellingen. Voor de rest zien we het wel, hoe het lopen zal.