vakantie

  • Laat de zon in je hart

    Het werd vakantie en ik bracht het Paasweekend in de Ardennen door samen met familie. Zo kon ik even de tijd nemen om uit te rusten en in de natuur te wandelen. Een dag of drie zonder computer, mail of internet, een digitale detox als het ware. Al bij al viel het weer mee en hebben we ons goed geamuseerd. Zo eens ertussenuit kan deugd doen.

    Terug thuis gekomen heb ik het verder rustig aan gedaan: gisteren heb ik nog het een en ander voor het werk in orde gebracht. Ik denk dat ik verslaafd aan de computer en het beeldscherm ben als het ware. Deze vakantie is welgekomen om wat bij te slapen, want sinds de overstap op het zomeruur ben ik nog niet helemaal bij de tijd, maar ook dat komt weer in orde.

    Hopelijk kan ik enkele uitgestelde projecten afgewerkt krijgen deze twee weken want de tijd vliegt toch snel. Zo is het pas vandaag gelukt om een bericht te schrijven, terwijl mijn oude laptop een update van Windows 10 aan het uitvoeren is. Vanaf morgen beloven ze beter weer; hoog tijd om mijn fiets in orde te brengen en een tochtje te rijden.

  • Onderweg sneuvelen

    Nee er is niks ernstig met mij gebeurd, al hoop ik heelhuids de vakantie te halen. Zo voelde ik me de afgelopen dagen nogal uitgeput. Gisteren kreeg ik last van een koortslip en vandaag een prikkel in de keel, geen goede voortekens als je het mij vraagt. Ik zal toch maar eens goed uitrusten deze week voor zover dit mogelijk is.

    Deze morgen was het een en ander niet in orde op een afdeling waar ik werk. Het één heb ik in orde gekregen, het andere nog niet. Dat zal voor de volgende week zijn. Zo glijden de dagen door mijn vingers, zonder het écht te beseffen naderen we april, met zijn grillen. Eerst nog de maartse buien trotseren.

    Het afgelopen weekend heb ik het een en ander gedaan, al had ik meer willen doen. Een mens plant soms teveel of er komen andere dingen tussen: zoals zaken die ik eerst afgewerkt heb. Ik heb nog een voordeel, de dingen lopen niet van mij weg. Al kan ik het soms benauwd krijgen als er teveel ineens op mij afkomt. Gelukkig kan ik er nog over schrijven.

  • Ik doe het nog één keer dit jaar

    Dit is een laatste post alvorens het nieuwe jaar, vol verrassingen, in te duiken. Deze avond nog even de woordjes op hun plaats zetten en wat televisie kijken want morgen is er een nieuwe dag. Zo tellen we langzaamaan af naar oudejaarsavond. Ik heb niets in het vooruitzicht gepland, maar wat niet is kan nog komen.

    Wat is er heerlijker dan een dag onder de familie feest vieren? Elkaar geschenkjes geven, een hapje eten en een glaasje drinken. Soms kan het leven toch behoorlijk eenvoudig zijn op een mooie kerstdag. Geen zorgen, rare hersenspinsels of nare problemen, die stellen we even uit. Of we laten deze achter ons liggen.

    Voor deze vakantie heb ik niet veel gepland. Met wat geluk kan ik wat lezen, ik kijk alweer op een leesachterstand van enkele tijdschriften en boeken. Misschien komen er nog enkele uitstapjes met vrienden bij, ik zou eens moeten afspreken met enkele oude bekenden. Een goed voornemen voor het komend jaar: vriendjes maken en afspreken.

  • Hoe zot is dat?

    Afgelopen vrijdag ben ik met de fiets om boodschappen geweest naar Brugge, met dank aan het mooie weer. Eerst ben ik binnengesprongen bij Van Loocke om etsinkt, dan naar de Fnac om enkele leuke muziekjes en om te besluiten naar de Banier. Ik had nog een kortingsbon liggen van het tijdschrift Klasse. Wat spulletjes gekocht om te tekenen en een boek over Gelli Plate printing.

    Toen ik buitenkwam uit de Banier stuurde ik mijn nichtje een berichtje. Ze was met de Magical Saxes, een saxofoonkwartet, ergens aan het spelen in het pittoreske Brugge. Toen ik mijn weg terugkeerde naar de Steenstraat hoorde ik in de verte muziek spelen. Jawel op het Simon Stevensplein zag ik de saxofonisten lustig hun deuntjes spelen, hoe zot was dat?!

    De zaterdag ben ik nog even naar het North Sea Beerfestival geweest, bekende en minder bekende pintjes gaan proeven. Na enkele proeverijen, het glas was maar vijftien centiliter ben ik op het gemak weer naar huis gefietst. Thuisgekomen zag ik op Facebook enkele speciale foto’s van een vriendin met en op haar paard… zotjes.

  • Sprookje

    De zomervakantie leek wel een soort sprookje: uitstapjes maken, mensen ontmoeten en naar optredens gaan. Geen onnodige zorgen aan mijn hoofd en met een open blik de dagen tegemoet zien. Soms moet dat niet meer zijn om een soort van tevredenheid te ervaren. Waren daar niet de overbodige gedachten aan vrienden en vooral vriendinnen, het zou beter geweest zijn.

    Soms gaan de gedachten met een mens aan de haal, dat maakt het niet altijd beter. Gelukkig komen en gaan deze hersenspinsels, zoals de zon die opkomt in de morgen en ’s avonds aan de einder weer verdwijnt. De kunst is om op een goede manier met deze impressies of gedachten om te gaan. Daar probeer ik nu op te oefenen. Het is een uitdaging om de dingen, in en om je, te zien zoals ze zijn en er geen oordeel over te vellen of geëmotioneerd door te raken.

    Nu ja sprookjes duren niet lang en hebben soms een mooi einde. Ik brei zelf een mooi einde aan deze verlofperiode met een uitstapje en een drankje met enkele vrienden. Als het geluk niet jouw kant uitkomt, dan stap ik maar naar het geluk toe, het is allemaal een kwestie van perceptie. Op naar een volgende beloftevolle dag met nieuwe uitdagingen en werk.

  • Vakantiemodus

    Aanvankelijk zou ik het over het verlof hebben, wat ik tot hiertoe gedaan of niet gedaan heb, maar om ethische en morele redenen zie ik hiervan af. Mijn gedachten fladderen heen en weer tussen wat ik zou willen schrijven en doen vandaag. Straks pen ik een brief naar mijn petekind die op vakantie is in Duitsland, ik denk wel dat ze het leuk zal vinden om een briefje te ontvangen.

    De vraag is wat je moet schrijven naar een meid van twaalf? Ik weet het: ik zal er een leuk verhaaltje van maken. Ondertussen ben ik mijn gedachten verloren tijdens het surfen. Zo is het altijd wel iets om af te dwalen van hetgeen waarmee je bezig bent. Iets opzoeken hier, een mail die binnenkomt daar en ga zo maar door. Vraag is of we beter af zijn met het world wide web en alle aanverwante toepassingen?

    Zouden we niet beter wat dichter bij elkaar zijn in plaats van alle online opmerkingen en berichten? Eens samen op stap gaan, iets gaan drinken en een praatje maken onder vier of meer ogen? Ik moet het toegeven, ik maak me ook schuldig aan wat ik hierboven stel: soms wat te weinig contact in het echte leven en dan maar zoeken naar een babbel met iemand die ver weg is.

  • Vriendschap

    Een vriendschap tussen man en vrouw, het kan, al is het niet altijd evident. Als er gevoelens komen van één zijde dan is het vaak om zeep en net dat maakt het soms moeilijk om een goed evenwicht te vinden. Geen verwachtingen koesteren en genieten van het moment van het samen zijn dat is vriendschap, al de rest is bijzaak en maakt de dingen ongewenst ingewikkeld.

    Soms veranderen de verhoudingen tussen mensen, een single vindt een lief en wordt een koppel. Zo krimpt tijd om met vrienden om te gaan, vriendschappen komen en verwateren. Dat is een deel van het leven, waar we moeten proberen mee leren om te gaan. Dit schrijven is een ode aan de vriendschap, de mensen die ik ken en het leven.

    Het is niet altijd mogelijk om, in deze tijden van hitte, het hoofd koel te houden. Gevoelens en verlangens zijn niet uit te zetten met een schakelaar. Was het soms maar zo eenvoudig; het zou er op deze aarde heel wat beter uitzien. Ik overdacht gisteren nog, naar aanleiding van een reportage op Canvas, hoe een mens in een monster kan veranderen als bepaalde gebeurtenissen plaatsgrijpen.