werk

  • Waar was ik gebleven?

    Het loopt allemaal door elkaar in mijn hoofd: de computerproblemen die ik nog moet oplossen op mijn werk, het schrijven van verhalen en meedingen naar prijzen, het maken van een kerst/nieuwjaarskaart. Een mens zou voor minder jeuk beginnen te krijgen. Dan komen ze af dat ik beter moet plannen… Het zal wel zijn: ik wil alles nu en liefst terzelfder tijd als het even kan.

    Zo zal ik er natuurlijk nooit geraken. Gelukkig heb ik binnen afzienbare tijd wat dagen respijt: tijd voor mezelf, tijd om te schrijven en het lezen over schrijven. De boog kan niet altijd gespannen staan, soms moet je eens stoom afblazen. Gelukkig ben ik weer beginnen lopen: dat kan eens deugd doen alles vergeten, door wind en regen een rondje afwerken.

    Nog een geluk dat we niet vooruit kunnen kijken, soms stel je de dingen anders voor dan dat ze zich voordoen. Je kan wel honderd en één manieren bedenken om toekomst tegemoet te treden maar er is slechts één weg. Laten we het erbij houden dat dit de juiste weg is, al kan die soms niet zo leuk zijn. Een mens leert de mindere goede dagen te overleven met deze die wel de moeite waard waren te herinneren.

  • Schone liedjes duren niet lang

    Ik heb een muziekje opgelegd en me aan het schrijven gezet. Ik ben weleens benieuwd wat ik vandaag uit mijn pen zal schudden. Zo wil ik het heel even over afgelopen werkdag hebben: soms heb je van die dagen dat je heel de tijd bezig bent en aan het eind weet je niet meer waar de tijd heen gegaan is. Je loopt rond van het ene naar andere. Nu problemen zijn er om opgelost te worden, net als misverstanden.

    Vanmiddag kwam ik tot de ontdekking dat ik nog ergens een stuk gereedschap laten liggen heb. Grote kans dat ik het morgenmiddag terugvind, zo niet moet ik me maar een nieuwe schroevendraaier aanschaffen. Het is ook niet het einde van de wereld, alleen wat ongemakkelijk. Met mijn verstrooide hoofd gebeurt het wel eens dat ik iets van materiaal vergeet, maar normaal komt dat wel goed.

    Hopelijk mag het deze of volgende maand goed komen met andere verwachtingen. Een geanimeerd gesprek voeren met een leuk iemand, dat zou ik wel waarderen. Geen druk, geen verplichtingen, spontaan zo zou het moeten gaan. Al is het niet evident om de tijd zijn werk te laten doen, want voor je het weet is het jaar om en komt er niks van in huis. Mooie muziekjes duren niet lang.

  • De kogel is door de kerk

    Vandaag was een vreemde dag, het was voor mij verwarrend of ik al dan niet van school zou wisselen deze morgen. Hierdoor had ik afgelopen nacht onrustig geslapen en was ik vroeger op dan gewoonlijk. Elke maandag na een vakantie is weer even wennen en aanpassen aan een ander ritme, maar dat went snel.

    Vorige week heb ik het volgende beslist: ik koop een extern scherm voor de laptop en ik stel een nieuwe Mac nog even uit. Ik heb namelijk geen reden meer: zo heb ik een webbrowser gevonden die actuele banksites kan laden op mijn PowerMac G5 en zo is er weer een probleem opgelost. Op naar het volgende obstakel, ik los het wel op als het even kan.

    Ik had al veel vroeger een groot scherm moeten aanschaffen, de productiviteit ligt toch een pak hoger als je meer beeldoppervlakte beschikbaar hebt. Ik ben blij dat ik eindelijk de knoop heb doorgehakt. Deze avond zal ik eens vroeg onder de wol kruipen, dat ik fris man ben voor de uitdagingen die morgen op me staan te wachten.

  • Achter op schema

    Het schooljaar is al meer dan een maand oud en ik loop achter op schema. Deze avond heb ik nog het een en ander in orde gebracht, na een drukke werkdag. Hopelijk raak ik snel weer in de pas met alles, want ik loop niet graag de feiten achterna.

    Zo kom ik een paar weken achter met het lezen van tijdschriften, de krant en andere zaken zoals boeken. Het weekend was afgelopen paar weken lekker druk: telkens op zaterdag een teambuildingdag gehad, het kruipt in de kleren na verloop van tijd. Vooral als je ook op zondag nog het een en ander wilt bezoeken of bekijken.

    Ik zou eens werk moeten maken van het werken met Drupal 8, het content management systeem om sites mee te bouwen. Op mijn tablet staat een e-book ongeduldig te wachten om gelezen te worden. Ik denk dat het een werkje voor de herfstvakantie zal worden, we gaan nu in een rechte lijn door tot het zover is.

  • Kalmte kan u redden

    Vandaag had ik een vreemd gevoel in mijn hoofd: het voelde wat leeg en onwezenlijk aan. Ik heb heel de dag doorgewerkt en toch had ik de indruk dat ik weinig gepresteerd had. Zoals vaak is het schijn dat bedriegt, enerzijds is het een goed teken dat de tijd snel voorbij is maar anderzijds had ik graag nog wat zaken afgewerkt. Dat zal voor een volgende keer zijn.

    Gisterenavond, zoals gewoonlijk op zondagavond, naar de televisie gekeken. Eerst naar de kwis kalmte kan u redden en daarna naar de TV-show met Ivo Niehe over David Bowie, Prince en J.K. Rowling, het verhaal van een werkloze moeder die miljardair geworden is.  Na het zien van de reportage besefte ik dat er nog hoop is om er ooit te geraken. Niet opgeven en blijven de uitgevers lastig vallen is het credo.

    Een werkje voor tijdens de kerstvakantie: een boek herwerken naar de aanwijzingen uit de manuscriptanalyse. Lees: herschrijven en aanpassen naar de tips die ik ontvangen heb. Derde keer goede keer? We zullen nog wel zien welke vaart het lopen zal. Eerst nog wat oefenen met het schrijven van kortverhalen; kwestie van het schrijven niet te verleren.

  • Werk-woorden

    Soms heb je van die dagen dat je niet weet waar te beginnen. Ik had een leuke werkdag vandaag, dat mag al eens, en na het eten heb ik thuis plaats genomen aan mijn laptop. Kwestie van nog wat te schrijven, al vind ik niet echt de woorden vandaag, maar die zullen gaandeweg wel komen hoop ik dan. Er is werk genoeg om te schrijven, alleen de drive en de inspiratie ontbreken voor het moment.

    Het afgelopen weekend was lekker vol: afspreken met vrienden, wat van het lekker weer genieten, een barbecue en een pint, of twee. Soms moet dat niet meer zijn en zo is er voor je het goed en wel beseft weer een nieuwe werkweek, waarin je nieuwe mensen ontmoet. Bij het begin van het schooljaar zijn er altijd wel enkele nieuwe gezichten te zien, naast de gevestigde waarden.

    Over woorden gesproken: ik hoop snel nieuws te krijgen over het manuscript dat ik begin augustus voor een analyse opgestuurd heb. Ik ben een beetje te voorbarig geweest: vorige week was de lezing en deze week pas het rapport. Dat wordt dus nog even wachten. Dat is ook een mooie deugd. Vroeger, als kind, keek je steevast uit naar de feestdagen, de sint en de vakantie. Het wachten was soms mooier dan het uiteindelijke feest of geschenk.

  • Geen commentaar

    De afgelopen week en het weekend waren rustig; ik heb niks noemenswaardig meegemaakt. Veel heb ik dus niet te vertellen. Behalve dat de weken voorbij snorren en voor je het weet is het grote vakantie. Dat heb je als je in het onderwijs werkt: een kleine twee maand zomerverlof. Geen mens die erom maalt, die dagen vul ik zo wel in: een festival hier, een voorstelling daar en wie weet nog ergens een verrassing?

    Het hoeft niet allemaal op voorhand vast te liggen, al is dat soms handig dat je kalender evenwichtig gevuld raakt en dat niet alles op één en hetzelfde moment komt. Mensen komen en mensen gaan, zo is er feeststemming bij een geboorte en treurnis bij het heengaan van een geliefde. Ook deze dingen maak je mee als je veel collega’s hebt. Dat heet dan het leven en ik bevind me ergens tussenin.

    Zo zijn we halfweg dit leven, het doet wat met een mens. Nog zoveel te leren, te beleven, mee te maken. Nog zoveel te vertellen, te schrijven en te lezen. Ondertussen tikt de klok verder en zit ik hier mijn gedachten uit te persen om deze alinea vol te krijgen. Zoals de titel het aangeeft: geen commentaar, niet bij het nieuws, niet bij het weer, noch bij de televisieprogramma’s.